یعنی چه
عثرة در اصل به معنی لغزیدن پا و از دست دادن تعادل هنگام راه رفتن است، اما در مفهوم مجازی و کاربردی به هرگونه خطا، اشتباه، سهو، لغزش زبانی یا عملی و سقوط اخلاقی گفته میشود.
تلفظ
این واژه به صورت عَفْـلَه یا با تلفظ دقیقتر [عَثْ رَ] خوانده میشود و تاء تأنیث در انتهای آن در حالت وقف به شکل «ه» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه عثرة به عنوان طراح سوال برای مفاهیمی چون لغزش، اشتباه و افتادن به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی این واژه خود یک کلمه اصیل از ریشه (ع ث ر) است و با کلماتی مانند زلّة و سقطة هممعنی است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل لغزش، خطا، گناه ناخواسته، افتادن و بهسر درآمدن است.
در قرآن
خود واژه «عثرة» به صورت اسمی در قرآن رسم نشده است، اما افعالی از ریشه آن مانند «عُثِرَ» (مائده: ۱۰۷) و «أَعْثَرْنَا» (کهف: ۲۱) به معنی آگاه ساختن و اطلاع یافتن بر یک امر پنهانی به کار رفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل عثرة
واژه «عثرة» از ریشههای اصیل زبان عربی است که در اصل برای توصیف یک رویداد فیزیکی یعنی لغزیدن پا و زمین خوردن وضع شده است. با این حال، در سیر تطور زبان، این کلمه وارد حوزههای اخلاقی و ادبی شده و به عنوان نمادی از اشتباهات ناخواسته، گناهان کوچک، سهو و لغزشهای انسانی در مسیر زندگی و سلوک به کار میرود.
در متون دینی و اخلاقی، اصطلاح عثرات معمولاً به لغزشهایی اشاره دارد که انسان باید از آنها طلب پوزش کند و در عین حال نشاندهنده ماهیت جایز الخطا بودن انسان است. این کلمه با وجود داشتن ریشه عربی، در ادبیات کهن فارسی و همچنین در طرح سوالات جدول کلمات متقاطع به وفور دیده میشود.