یعنی چه
واژه رمشاء دو معنای عمده دارد؛ در وصف انسان به زنی گفته میشود که چشمانش ضعیف، کمسو یا دارای پرش باشد و مژههای کمی داشته باشد. در وصف طبیعت، به معنای دشت یا زمینی است که از گیاهان خرم و سرسبز پوشیده شده است.
تلفظ
این کلمه به صورت فَتْحه روی حرف ر، سسکون روی حرف م و شین کشیده (رَمْشاء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع این کلمه به عنوان طراح سوال برای واژههایی چون زن کمبینا یا زمین پرگیاه کاربرد دارد و دقیقا ۵ حرف دارد.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و صیغه مؤنث کلمه ارمش است که از ریشه ثلاثی (ر م ش) مشتق شده است.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه در زبان فارسی با توجه به سیاق متن، برابر با «کمبینا» برای جاندار و «پرگیاه» یا «خرم» برای زمین و طبیعت است.
در قرآن
واژه رمشاء یا مشتقات مستقیم آن در آیات قرآن کریم وجود ندارد و یک لفظ لغوی کلاسیک است.
نماد چیست
در متون کهن به عنوان نمادی از ضعف ظاهری یا افتادگی به کار میرفته، اما امروزه به خاطر معنای دومش (زمین سبز) به عنوان نام دخترانه و نمادی از شادابی، طراوت و رویش طبیعت شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل رمشاء
واژه «رمشاء» یک کلمه اصیل با ریشه عربی است که وارد زبان فارسی شده و ساختاری مؤنث دارد. این کلمه در لغتنامههای کهن دارای دو وجه معنایی کاملاً متمایز است؛ از یک سو در توصیف ویژگیهای ظاهری انسان به زنی اشاره دارد که چشمانی کمسو با مژگان اندک دارد و از سوی دیگر در توصیف طبیعت، به زمین یا دشت وسیعی اطلاق میشود که پوشیده از گیاهان تازه و خرم است.
اگرچه این واژه در قرآن کریم کاربردی نداشته است، اما به دلیل آهنگ زیبا و معنای دوم آن که مظهر طراوت و سرسبزی است، امروزه در برخی مناطق به عنوان نامی دخترانه و مدرن انتخاب میشود و بار معنایی مثبت و نمادی از رویش را به همراه دارد.