یعنی چه
مصلین کلمهای عربی و جمع مؤنث یا مذکر سالم (در حالت جر و نصب) از واژه «مصلی» است که در زبان فارسی به معنای نمازگزاران، عبادتکنندگان و برپادارندگان نماز به کار میرود. این واژه در متون اسلامی و ادبی کاربرد فراوانی دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مُصَلّین (ضم میم، فتح صاد، فتح و تشدید لام و سکون نون) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه مصلین به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنمای «نمازگزاران» یا «نمازخوانان» شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به مفهوم مصلین (جمع نمازگزاران) از واژگان مربوط به نیایش و نماز استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه سه حرفی (ص ل و) در باب تفعیل مشتق شده است.
در قرآن
واژه مصلین دقیقاً ۳ بار در قرآن کریم آمده است. در سوره معارج آیات ۲۲-۲۳ به مصلین حقیقی و مداوم بر نماز اشاره دارد که اهل نجاتند. در سوره ماعون آیات ۴-۵ به مصلین سهلانگار و ریاکار اشاره میکند که مستحق ویل هستند. همچنین در سوره مدثر آیه ۴۳ از زبان دوزخیان نقل میشود که علت جهنمی شدن خود را نمازگزار نبودن (لم نك من المصلین) بیان میکنند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات اسلامی، مصلین نمادِ بارز بندگی، خداباوری، خضوع، خشوع و انقیاد کامل در برابر پروردگار عالم هستند.
جمعبندی و توضیح کامل مصلین
واژه مُصَلّین یک واژه اصیل عربی از ریشه (ص ل و) است که به عنوان جمع کلمه مُصَلّی وارد زبان فارسی شده و به معنای نمازگزاران و عبادتکنندگان است. این کلمه در فرهنگ اسلامی جایگاه ویژهای دارد و در قرآن کریم نیز به صراحت به آن اشاره شده است.
نکته جالب تاریخی در خصوص این واژه آن است که در زبان عربی پیش از اسلام، مصلّی به اسب دومی اطلاق میشد که در مسابقات اسبدوانی سرش به دم اسب اول (سابق) میچسبید؛ اما با ظهور اسلام، این واژه تغییر معنایی یافت و به طور خاص برای توصیف افرادی که نماز واجب را اقامه میکنند به کار رفت.
بررسی کاربرد این واژه در آیات قرآنی نشان میدهد که مصلین صرفاً یک عنوان ظاهری نیست، بلکه قرآن افراد را به دو دسته مصلین حقیقی (پایبندان به اخلاق و مداومتکنندگان بر نماز) و مصلین ریاکار (سهلانگاران در نماز) تقسیم میکند که هر کدام عاقبت متفاوتی دارند.