یعنی چه
این کلمه ترکیبی از واژه عربی «مَشْرَب» (به معنی محل نوشیدن یا آبشخور) و ضمیر متصل «هُم» (به معنی آنها) است. در ادبیات فارسی و اصطلاحات عرفانی، این واژه مجازاً به طریقه، روش فکری، مذهب، سلیقه و خلقخوی گروهی از مردم اشاره دارد. این کلمه به عنوان یک واژه کلاسیک و قرآنی، تعریف دقیق و مشخصی دارد.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه با فتح ميم، سكون شين، فتح راء، فتح باء و ضم هاء به صورت مَشْرَبَهُمْ میباشد.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول تقاطعی، این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «آبشخور آنها» یا «مسلک و مرام آنها» استفاده میشود.
به انگلیسی
برای ترجمه این واژه در متون انگلیسی، بسته به سیاق متن از معادلهای لغوی مربوط به محل نوشیدن یا معادلهای مفهومی مربوط به منش و روش فکری استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در زبان مبدا به عنوان اسم مکان یا مصدر میمی به همراه ضمیر جمع مذکر غایب به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی برای بیان مفهوم لغوی از اصطلاحات مربوط به مکان نوشیدن آب و برای مفهوم روحی و فکری از وامواژه مَشرَب استفاده میشود.
به فارسی
برگردان مستقیم این واژه ترکیبی در زبان فارسی روان به صورت «آبشخور آنها» یا «چشمه نوشیدنیشان» است و در کاربرد کنایی به «مرام و مسلک آنان» تعبیر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مشربهم
واژه «مشربهم» یک کلمه ترکیبی عربی است که از بخش «مشرب» (محل نوشیدن) و ضمیر «هم» (آنها) ساخته شده است. این کلمه به طور صریح در آیه ۶۰ سوره بقره در قرآن کریم آمده است؛ آنجا که پس از زدن عصای موسی به سنگ و جوشیدن دوازده چشمه، میفرماید هر گروهی آبشخور و چشمه مخصوص خود را شناخت تا از نزاع پیشگیری شود. این کاربرد نمادی از نظم، عدالت و هدایت اختصاصی برای هر قوم است.
در زبان و ادبیات فارسی، این واژه پایش را از معنی لغوی فراتر گذاشته و وارد دنیای اصطلاحات عرفانی و اجتماعی شده است. وقتی در فارسی امروز از واژههایی مثل «هممشرب» استفاده میکنیم، منظورمان داشتن خلقخو، سلیقه، مرام یا مسلک فکری مشترک است. در واقع، همانطور که هر قوم چشمه و آبشخور (مشرب) خود را داشت، هر فرد نیز سرچشمه فکری و روحی خاص خود را دارد که رفتار و اخلاق او از آن سیراب میشود.