یعنی چه
شوارب واژهای عربی و جمع کلمهٔ «شارِب» است. این کلمه در لغتنامههای معتبر به سه معنی اصلی به کار رفته است: نخست به معنی سبیلها (بهویژه موهای دو طرف لب بالا)، دوم به معنی مجاری و راههای عبور آب در حلق و گلو (رگهای گلو)، و سوم به عنوان جمعِ «شاربة» به معنی زنانِ نوشنده.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت «شَوارِب» با فتحة در حرف شین و کسرة در حرف راء تلفظ میشود.
در جدول
کلمه شوارب در حل جدولهای متقاطع به عنوان پاسخ برای واژههایی چون سبیلها یا بروتها کاربرد دارد و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
از آنجا که شوارب به معنی سبیلها (جمع) است، دقیقترین معادل انگلیسی آن کلمه Mustaches به صورت جمع است.
به عربی
این واژه ریشهٔ اصیل عربی دارد و از فعل ثلاثی مجرد «شَرِبَ» به معنی نوشیدن مشتق شده است.
به فارسی
در زبان فارسی برای این واژه معادلهای دقیقی مانند سبیلها، سبلتها و بروتها وجود دارد که برای موهای پشت لب بالا به کار میروند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و احادیث، کوتاه کردن شوارب نمادی از آراستگی، بهداشت فردی و پیروی از سنت نبوی است. در ادبیات عرفانی نیز، شارب مجازاً به عنوان نماد چشندگان طعم معرفت و بادهٔ ازلی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شوارب
واژهٔ «شوارب» یک کلمهٔ اصیل عربی و وارد شده به زبان فارسی است که به عنوان جمعِ کلمهٔ «شارب» شناخته میشود. رایجترین و شناختهشدهترین معنی آن در زبان و ادبیات، «سبیلها» یا «بروتها» است. علت این نامگذاری در ریشهشناسی عربی (از ریشه شرب) به این بازمیگردد که سبیل در هنگام نوشیدن مایعات، نخستین جایی است که با آب تماس پیدا میکند و تر میشود. علاوه بر این، این کلمه به معنای رگهای گلو و مجاری آب در حلق نیز به کار میرود.
اگرچه خود واژهٔ شوارب در متن قرآن کریم عیناً ذکر نشده، اما همخانوادههای مشتق از اسم فاعل آن مانند «شاربون» در سورهٔ واقعه به معنی نوشندگان آمده است. در فرهنگ عامه و احادیث مذهبی، پیرایش و کوتاه کردن شوارب همواره به عنوان یک سنت و نمادی از نظافت، آراستگی ظاهر و تمایز از آیینهای دیگر توصیف شده است و در اشعار عرفانی نیز جایگاه کنایی خاص خود را دارد.