یعنی چه
در فقه اسلامی و اصطلاحات حقوقی، به آبی گفته میشود که فرد بدون داشتن حق شرعی و قانونی و بدون اذن و رضایت صاحبش، آن را در اختیار گرفته باشد. هرگونه استفاده از این آب مانند نوشیدن، وضو گرفتن یا غسل کردن حرام بوده و اعمال عبادی با آن باطل است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «آبِ غَصْبی» (āb-e ghasbī) است که در آن واژهٔ غصبی با فتح غین و سکون صاد خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف، خود کلمهٔ «اب غصبی» (بدون احتساب آ کلاه دار به صورت اب غصبی) است که دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف مال یا آبی که به زور و ناحق تصرف شده است، از صفتهای Usurped یا Expropriated به همراه واژه water استفاده میشود.
به عربی
در متون فقهی و زبان عربی، از این ترکیب با عنوان «الماء المغصوب» یاد میشود که از مادهٔ غصب به معنی گرفتن چیزی از روی ستم است.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق و روان برای این اصطلاح عبارتند از: آبِ غصبشده، آبِ تصرفشده و آبِ غیرمباح. متضاد آن نیز «آب مباح» یا «آب حلال» است. جزء دوم این کلمه با واژگانی چون غصب، غاصب و مغصوب همخانواده است.
در قرآن
خودِ ترکیب «آب غصبی» در متن قرآن نیامده است. واژهٔ «غَصْب» نیز در کل قرآن فقط یک بار در آیه ۷۹ سوره کهف به صورت مصدر کاربرد داشته است (یأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا). با این حال، مفهوم و حکم حرمتِ غصب اموال دیگران در آیات متعددی مانند آیه ۱۸۸ سوره بقره (وَلَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ) به شدت نهی شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اب غصبی
عبارت «آب غصبی» یک ترکیب وصفی فقهی و حقوقی است که از دو واژهٔ «آب» (با ریشه فارسی پهلوی) و «غصبی» (با ریشه عربی) تشکیل شده است. این اصطلاح به هر مایهٔ حیاتی اشاره دارد که فرد بدون داشتن اذن، رضایت و اجازهٔ مالک قانونیاش بر آن دست انداخته و تصرف کرده باشد.
در شریعت اسلام، غصب اموال یکی از گناهان بزرگ محسوب میشود و استفاده از آب غصبی برای کارهای روزمره یا طهارت عبادی (مانند وضو و غسل) باطلکنندهٔ آن عمل است. اگرچه این ترکیب عینا در قرآن ذکر نشده، اما ریشهٔ حرمت آن به آیات نهی از تصرف باطل در اموال مردم برمیگردد.