یعنی چه
این اصطلاح به روحیهٔ رفاهزدگی، دنیاطلبی و انحصارطلبی اقتصادی در میان بخشی از فرزندان یعقوب (ع) اشاره دارد. در این تفکر، ملاک فضیلت، حقانیت و حتی شایستگی برای رهبری جامعه، صرفاً داشتن ثروت فراوان و جایگاه اجتماعی طبقاتی دانسته میشد که منجر به طغیان در برابر پیامبران میگردید.
تلفظ
این عبارت ترکیبی به صورت «اَشرافیگَری دَر بَنی اِسرائیل» تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در بازیهای شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، خودِ عبارت «اشرافیگری در بنی اسرائیل» با ۲۱ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم علمی و تاریخی از عبارات فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و روان این ترکیب مفهومی شامل واژگانی چون «دنیاطلبی اشرافی»، «رفاهزدگی اجتماعی»، «طبقاتیگرایی» و «مالپرستی تفاخرآمیز» است.
در قرآن
اگرچه خود واژه «اشرافیگری» در قرآن نیامده، اما این مفهوم با عناوینی چون «المَلَأ» (بزرگان قوم) و «مُتْرَفین» (خوشگذرانان مست ثروت) شدیداً نقد شده است. مصادیق بارز آن اعتراض اشراف به پادشاهی طالوت به دلیل نداشتن ثروت (آیه ۲۴۷ بقره)، فخرفروشی و ثروتاندوزی جنونآمیز قارون (سوره قصص) و پیشبینی دو بار برتریجویی و فساد بزرگ آنان در زمین (آیه ۴ سوره اسراء) است.
نماد چیست
در تحلیلهای نمادین و تفسیری، این مفهوم با شخصیت «قارون» (نماد ثروتاندوزی تکبرآمیز)، «سامری» (نماد استفاده از طلا و تجملات برای انحراف عقیدتی) و مادیاتی چون «گوساله طلایی» و «گنجهای کلیددار» شناخته میشود که همگی نماد دلبستگی شدید به دنیا و طغیان در برابر حقیقت هستند.
جمعبندی و توضیح کامل اشرافیگری در بنی اسرائیل
عبارت «اشرافیگری در بنیاسرائیل» یک اصطلاح لغوی واحد و ثبتشده در لغتنامههای کلاسیک نیست، بلکه یک ترکیب مفهومی، تفسیری و جامعهشناختی است که از کنار هم قرار گرفتن واژه «اشرافیگری» (به معنای نظام طبقاتی، تجملپرستی و رفاهزدگی) و اسم خاص «بنیاسرائیل» (قوم تاریخی و قرآنی) شکل گرفته است. این اصطلاح بیشتر در تحلیلهای اخلاقی و تاریخنگاری قرآنی برای توصیف جریانهای ثروتمند و سرکشی به کار میرود که در برابر پیامبران الهی ایستادگی میکردند.
ریشه کلمه اشرافیگری به واژه عربی «شرف» بازمیگردد که در فارسی با پسوند مصدری ترکیب شده و بنیاسرائیل نیز عبارتی عبری به معنای فرزندان یعقوب است. در فرهنگ قرآنی، این پدیده با مصادیق بارزی همچون جریان قارونگرایی و طلاپرستی سامری معرفی شده و نشاندهنده خطری است که در آن، تکبر مادی و انحصار اقتصادی مانع پذیرش حق و عدالت در جامعه میشود.