یعنی چه
واژه «مَشَوا» یک فعل ماضی از ریشه عربی «مشی» است که به معنای راه رفتن، قدم زدن و روانه شدن گروهی از افراد به کار میرود. این کلمه به عنوان وامواژه در متون کهن و تفاسیر قرآنی فارسی کاربرد دارد.
تلفظ
این واژه به صورت مَشَوا (با فتح م و ش) تلفظ میشود و در زبان عربی به صورت مَشَوْا (با سکون واو) ادا میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «راه رفتند در زبان عربی» یا «آیه ۲۰ بقره»، واژه ۴ حرفی «مشوا» مد نظر است.
به انگلیسی
برگردان انگلیسی این واژه که دلالت بر حرکت و راه رفتن جمعی در زمان گذشته دارد، با افعال گذشته ساده بیان میشود.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی است و مترادفهای آن در این زبان شامل افعالی نظیر ساروا و تَقَدَّموا میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عبارات فعلی «راه رفتند»، «گام برداشتند» و «حرکت کردند» است که برای سوم شخص جمع به کار میروند.
نماد چیست
این کلمه به عنوان یک فعل دستوری نماد سنتی یا اسطورهای ندارد؛ اما بر اساس آیه ۲۰ سوره بقره، در اصطلاح بلاغی نماد رفتار منافقان است که تنها هنگام روشن شدن راه (فراهم بودن منافع) گام برمیدارند و با تاریک شدن آن متوقف میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل مشوا
واژه «مَشَوا» یک فعل ماضی جمع در زبان عربی از ماده «مشی» است که به معنای راه رفتن، گام برداشتن و روانه شدن میباشد. این کلمه به دلیل کاربرد در متون دینی و بهویژه آیه ۲۰ سوره مبارکه بقره، وارد ادبیات تفسیری و کهن فارسی شده است و شیوه حرکت مصلحتجویانه را به تصویر میکشد.
در ادبیات قرآنی، این واژه برای توصیف منافقانی به کار رفته است که تنها با درخشش نور برق آسمان چند گامی به جلو میروند و با تاریک شدن فضا باز میایستند؛ از این رو در تحلیلهای بلاغی، کاربرد این کلمه نمادی از حرکتهای سست، لرزان و وابسته به شرایط بیرونی تلقی میشود.
این کلمه همخانواده واژگانی چون مشی، مشاء و تماشا (در اصل به معنی با هم راه رفتن برای تفرج) است و در مسابقات جدول کلمات متقاطع معمولاً به عنوان یک پاسخ چهار حرفی برای معادل عربی «راه رفتند» مطرح میگردد.