یعنی چه
واژه «شواهدی» از کلمه «شواهد» (جمع مکسر شاهد یا شاهده) به همراه «ی» نکره یا استمرار ساخته شده است. این کلمه به مجموعه مدارک، مستندات، قرائن و نشانههای ملموسی اشاره دارد که صحت یک سخن، رویداد یا فرضیه را در دادگاه، علوم یا زندگی روزمره ثابت میکنند.
تلفظ
این واژه به صورت شَواهِدی تلفظ میشود؛ شَواهِد (جمع مکسر) + ِی (یای نکره).
در جدول
در جدولهای متقاطع، اگر به دنبال کلمهای ۶ حرفی با معنای نشانهها و گواهان هستید، خود واژه «شواهدی» پاسخ دقیق است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، رایجترین معادل برای این مفهوم واژه Evidence است.
به عربی
ریشه خود کلمه عربی است، اما برای رساندن مفهوم مدارک و مستندات در زبان عربی معاصر از این واژهها استفاده میشود.
در قرآن
خود واژه جمع مکسر «شواهد» در متن قرآن عیناً به کار نرفته است؛ اما ریشه ثلاثی مجرد آن (شهد) و مشتقاتی چون «شُهود» (ناظران) در آیه ۶۱ سوره یونس و «الأشهاد» (گواهان) در آیه ۱۸ سوره هود کاربرد گستردهای دارند.
نماد چیست
این کلمه نماد اسطورهای خاصی ندارد؛ اما در اصطلاح صوفیه و عرفان، «شواهد» گاهی به عنوان نماد مخلوقات و حقایق هستی که بر وجود و یکتایی خالق گواهی میدهند، به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شواهدی
واژه «شواهدی» ریشه در زبان عربی دارد و از جمع مکسر «شواهد» به همراه یای نکره یا صفتساز در فارسی تشکیل شده است. این واژه در زبان فارسی کاربردی حقوقی، علمی و روزمره دارد و به معنای مجموعهای از مدارک، قرائن و نشانههای آشکار است که برای اثبات یک حقیقت یا ادعا ارائه میشوند.
اگرچه خود این لفظ به صورت جمع مکسر در قرآن کریم نیامده، اما ریشه اصلی آن یعنی (شهـد) که بر حضور، شهادت و بینایی دلالت دارد، در آیات متعددی به صورت مشتقاتی همچون شاهد و اشهاد تجلی یافته است. در فرهنگ عرفانی نیز این کلمه اشاره به جلوههای خلقت دارد که گواه صانع هستند.