یعنی چه
این عبارت دو معنای عمده دارد؛ در وجه مادی و فیزیکی به معنای لیز خوردن و از دست رفتن تعادل پا روی زمین است. در وجه کنایهای و مجازی، به معنای دچار غفلت، خطا، اشتباه یا انحراف اخلاقی و معنوی شدن پس از ثبات قدم است.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [لَغْزِدَنِ پا] (lağzidan-e pā) است.
در جدول
پاسخ جدول برای عبارت «لغزیدن پای» خود این عبارت با ۹ حرف است. همچنین کلماتی مانند زلت، عثرت و لغزش نیز به عنوان پاسخهای مشابه کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با سیاق متن، از واژههای متفاوتی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی و متون اسلامی، تعابیر زلة القدم و عثرة الرجل دقیقاً معادل این عبارت هستند.
به فارسی
مترادفهای فارسی این عبارت شامل واژههای فیزیکی مانند سریدن، لیز خوردن و لخشیدن، و واژههای معنایی مانند خطا کردن، اشتباه کردن و دچار انحراف شدن است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و اخلاقی، لغزیدن پای نماد آسیبپذیری انسان در برابر وسوسهها است؛ نشان میدهد که هیچکس از خطا مصون نیست. همچنین در نمادشناسی اشعار و مَثَلها، لغزش پا نماد یک آسیب گذرا و قابل جبران است، در حالی که لغزش زبان نماد نابودی قطعی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل لغزیدن پای
عبارت «لغزیدن پای» یک ترکیب فعلی با دو ساحت معنایی کاملاً متمایز است. در نگاه نخست و مادی، این واژه به معنای از دست دادن تعادل فیزیکی روی سطحی لیز و سر خوردن است که ریشه در زبانهای ایرانی میانه و واژگانی چون لخشیدن دارد. اما کاربرد گستردهتر و عمیقتر آن در ادبیات، اخلاق و متون دینی، جنبه کنایهای آن است که به معنای ارتکاب غیرعمدی گناه، خطا، و انحراف از مسیر حق پس از داشتن ثبات قدم به کار میرود.
این مفهوم در قرآن کریم نیز با مشتقات واژه «زلّ» منعکس شده است؛ مانند آیه ۹۴ سوره نحل که به انسانها درباره لغزش گامها پس از استواریشان هشدار میدهد. در فرهنگ و نمادشناسی عرفانی، لغزیدن پای یادآور هبوط و آسیبپذیری همیشگی انسان در برابر وسوسههاست، با این حال در مقایسه با لغزش زبان، خطایی با عواقب سبکتر و قابل جبران تلقی میشود.