یعنی چه
واژهٔ «بکوشید» فعل امر (برای جمع) یا فعل ماضی (دوم شخص جمع یا سوم شخص مفرد در متنهای کهن) از مصدر «کوشیدن» است. این کلمه به معنای دعوت یا دستور به تلاش کردن، همت گماشتن و به کار بستن تمام توان برای رسیدن به یک هدف مشخص است.
مترادف
این واژهها در بافتهای مختلف زبان فارسی میتوانند به جای «بکوشید» برای رساندن مفهوم تلاش و جدیت به کار روند.
متضاد
این کلمات نشاندهندهٔ سستی، دست کشیدن از کار و عدم تلاش هستند که دقیقاً در نقطهٔ مقابل مفهوم کوشیدن قرار دارند.
جمله سازی
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «بِکوشید» (با کسره روی حرف ب و واو کشیده) است. در حالت امر، تکیه کلام بر روی هجای اول قرار میگیرد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، اگر طراح به دنبال یک فعل امر ۶ حرفی به معنای «سعی کنید» یا «تلاش کنید» باشد، واژهٔ «بکوشید» پاسخ دقیق آن است.
جمعبندی و توضیح کامل بکوشید
واژهٔ «بکوشید» یک فعل اصیل، ریشهدار و پرکاربرد در زبان فارسی است که ریشه در زبانهای هندوپروپایی و فارسی میانه (پهلوی) دارد. این واژه همواره حامل پیام پویایی، حرکت و ترغیب به پشتکار بوده و در ادبیات حماسی، اخلاقی و عرفانی ایران جایگاه ویژهای دارد.
اگرچه این کلمه به دلیل اصالت فارسی خود عیناً در متن عربی قرآن کریم وجود ندارد، اما در ترجمههای کهن و معتبر فارسی بارها به عنوان برگردان مفاهیم والایی همچون «جاهدوا» (جهاد و مجاهدت کنید) و «سعی» استفاده شده است تا مخاطب را به پویایی و تکاپو دعوت کند.
در فرهنگ عامه و ادبیات، اگرچه نماد فیزیکی مستقلی برای این فعل انتزاعی تعریف نشده، اما مفهوم آن همواره با نمادهایی چون «مورچه» به خاطر مظهر ممارست یا «فرهاد کوهکن» به خاطر تجسم اراده و سختکوشی پیوند خورده است.