یعنی چه
این اصطلاح در ادبیات سنتی و دستوری به اصوات، نشانهها یا شبهجملاتی (مانند «اُف»، «تُف»، «اَخ») اطلاق میشود که انسان هنگام روبهرو شدن با امری ناخوشایند، زشت یا دردناک برای ابراز انزجار و دوری گزیدن از دهان خارج میکند. این کلمات بازتابدهنده احساس تنفر و کراهت درونی فرد هستند.
تلفظ
این عبارت ترکیبی به صورت «حَرفِ نَفرَت وَ کَراهَت» تلفظ میشود که شامل کلمات عربی وارد شده به زبان فارسی است.
در جدول
در مسابقات شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، پاسخ این طراحان دقیقاً خود عبارت «حرف نفرت و کراهت» است که ۱۳ حرف دارد. همچنین بسته به تعداد حروف کوچکتر، ممکن است مصادیق آن مانند «اف» یا «تف» مد نظر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از اصطلاحات ساختاری فوق یا اصواتی مانند Ugh! یا Phew! استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی که ریشه این کلمات از آن گرفته شده، به این نوع اصوات صَوْتُ الزَّجْر یا کلمات ابراز استکراه میگویند.
در قرآن
بارزترین مصداق این مفهوم در قرآن کریم، واژه «أُفّ» است. برای نمونه در آیه ۲۳ سوره اسراء، خداوند انسان را از ابراز کوچکترین بیزاری به پدر و مادر منع کرده و میفرماید: «فَلَا تَقُلْ لَهُمَا أُفٍّ» (پس به آنها حتی اف مگو). همچنین در آیه ۶۷ سوره انبیاء، حضرت ابراهیم خطاب به بتپرستان میگوید: «أُفٍّ لَکُمْ وَلِمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ» (اف بر شما و بر آنچه جز خدا میپرستید).
جمعبندی و توضیح کامل حرف نفرت و کراهت
عبارت «حرف نفرت و کراهت» یک اصطلاح ترکیبی در ادبیات و دستور زبان سنتی است که برای توصیف شبهجملهها و اصوات خاصی به کار میرود که انسانها جهت ابراز ناخشنودی، تنفر عمیق و انزجار از یک پدیده یا رفتار از خود بروز میدهند. این واژهها جنبه تنبیهی، دوریجویی و محکوم کردن دارند.
از نظر ریشهشناسی، هر دو واژه اصلی این ترکیب یعنی «نفرت» (از ریشه رمیدن) و «کراهت» (به معنی ناپسند داشتن) عربی هستند. در فرهنگ اسلامی و قرآنی، کلمه «اف» آشناترین نماد برای این مفهوم است که در آیات متعددی برای نهی از بیادبی به والدین یا توبیخ بتپرستان استفاده شده است.
در تداول عامه و فرهنگ مکتوب، رفتارهایی مانند رو برگرداندن یا انداختن آب دهان (تف) معادلهای فیزیکی و فیزیکیِ همراستا با این مفهوم زبانی به شمار میروند و در بازیهای فکری و جدول کلمات نیز به عنوان یک ترکیب ۱۳ حرفی شناخته میشود.