معنی
اجابت به معنای پذیرش، موافقت با درخواست و برآورده ساختن یک نیاز یا دعاست. همچنین در متون کهن به معنای جواب دادن به یک پیام یا فراخوان نیز به کار میرود.
یعنی چه
وقتی کسی خواسته، دعا یا دعوت دیگری را میپذیرد و به آن پاسخ مثبت میدهد، در واقع آن را اجابت کرده است. در اصطلاحات پزشکی قدیم، عبارت «اجابت مزاج» نیز به معنی دفع و قضای حاجت به کار میرفته است.
مترادف
واژههایی که مفهوم پذیرش، جواب مثبت دادن و برآورده کردن یک خواسته را میرسانند.
متضاد
کلماتی که بر خلاف مفهوم پذیرش، به معنای پس زدن، قبول نکردن و خودداری از انجام یک درخواست هستند.
هم خانواده
کلمات همریشه که از حروف مشترک (ج-و-ب) ساخته شدهاند و مفاهیم مرتبط با پاسخگویی را حمل میکنند.
ریشه
این کلمه مصدر باب افعال در زبان عربی است (در اصل إجْواب بوده که طبق قواعد اعلال به إجابة تبدیل شده است). ریشهٔ اولیه آن به معنای بریدن، پیمودن فاصله یا پاسخ دادن و جواب گفتن است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، برای راهنماهایی مثل «پذیرش دعا» یا «پاسخ دادن به درخواست» که ۵ حرفی هستند، واژه «اجابت» پاسخ دقیق است.
به انگلیسی
بر اساس بافتار متن، میتوان از معادلهای فوق برای انتقال معنای پذیرش درخواست یا پاسخدهی استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل اجابت
واژه «اجابت» یک مصدر عربی از ریشه (ج-و-ب) است که به طور گسترده به زبان فارسی وارد شده و به معنای پاسخ دادن، پذیرفتن و برآورده ساختن یک درخواست، دعا یا فراخوان به کار میرود. این کلمه در فرهنگ اسلامی و ایرانی جایگاه ویژهای دارد و غالباً در بستر نیایش و ارتباط میان بنده و پروردگار شنیده میشود؛ جایی که انسان دعا میکند و خداوندِ «مجیب»، آن دعا را مستجاب میگرداند.
اگرچه خود واژه «اجابت» به این شکل مصدری در متن قرآن نیامده است، اما افعال و مشتقات آن مانند آیه ۱۸۶ سوره بقره («أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ») بر اهمیت این مفهوم تأکید دارند که نمادی از رحمت الهی و پیوند نزدیک خالق و مخلوق است. علاوه بر کاربردهای مذهبی و ادبی، این کلمه در اصطلاحات پزشکی سنتی نیز به صورت ترکیبی (مانند اجابت مزاج به معنی دفع) کاربرد داشته است.