یعنی چه
ملزومه (مؤنث ملزوم) در لغت به معنای چیزی است که وجودش به وجود چیز دیگری وابسته باشد یا همراهی و پیوستگی آن با امر دیگری واجب و ضروری تلقی شود. در اصطلاح منطق و فلسفه، به امرِ لازمدارنده یا سببی گفته میشود که پیامد و اثری (لازم) را به دنبال دارد. در کاربرد اداری و عامه، شکل جمع آن یعنی «ملزومات» به معنای ابزار، وسایل و نیازمندیهای ضروری یک کار به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت مَلْزُومَه (با فتح ميم، سکون لام، ضم زاء و واو کشیده) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه «ملزومه» به عنوان پاسخ پرسشهایی نظیر «امر واجب زنانه»، «مؤنث ملزوم» یا «امر ضروری» کاربرد دارد و دقیقاً یک کلمه ۶ حرفی است.
به انگلیسی
بسته به سیاق متن، در زبان انگلیسی برای کاربردهای عمومی از واژگان Requirement یا Essential و در متون تخصصی منطق از Implicant استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی نیز عینا به صورت المَلْزُومَة استفاده میشود که از ریشه ثلاثی مجرد (ل ز م) اشتقاق یافته است.
به ترکی
در ترکی مدرن از واژه Gerekli به معنای لازم و ضروری استفاده میشود، هرچند در متون قدیمی عثمانی شکل عربی آن نیز سابقه دارد.
به فارسی
برگردانها و معادلهای فارسی دقیق این واژه شامل واجبه، ضروریه، مقتضی، همبسته و مابه-الاحتیاج است که همگی مفهوم پیوستگی ناگسستنی و لزوم وجود را میرسانند.
جمعبندی و توضیح کامل ملزومه
واژه «ملزومه» صیغه مؤنث «ملزوم» و ریشه آن عربی (ل ز م) است که در زبان فارسی کاربردهای تخصصی و عمومی دارد. در نگاه فلسفی و منطقی، ملزومه به پدیده یا گزارهای گفته میشود که به طور منطقی و سببی، وجود پدیده یا گزاره دیگری (به نام لازم) را ایجاب میکند؛ مانند رابطه آتش و حرارت که در آن آتش ملزومه و حرارت لازم آن است.
در زندگی روزمره و ادبیات اداری، این واژه بیشتر در قالب جمع خود یعنی «ملزومات» نمود پیدا میکند که به وسایل، ابزارها و تدارکات حیاتی و غیرقابلچشمپوشی برای پیشبرد یک هدف یا کار خاص اشاره دارد. صیغه اصلی این واژه در قرآن نیامده، اما همخانوادههای آن مانند التزام و مستلزم در زبان فارسی امروز بسیار پرکاربرد هستند.