یعنی چه
این عبارت از دو واژه «نَطَحَتْ» (از ریشه نطح به معنای شاخ زدن یا کوبیدن سر) و «جَبينَها» (به معنای پیشانی او) تشکیل شده است. در متون روایی، این فعل برای نشان دادن شدت صدمه و ضربهای محکم به پیشانی کاربرد دارد.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به این عبارت عربی، خود کلمه «نطحت جبینها» با ۱۰ حرف یا معادل فارسی آن است.
به انگلیسی
ترجمه عبارات انگلیسی نشاندهنده وارد کردن ضربه محکم به ناحیه پیشانی توسط یک مؤنث است.
به عربی
این عبارت خود کاملاً عربی است و مترادفهای آن در زبان عربی شامل ضربت جبینها و ضربت رأسها میشود.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این عبارت به زبان فارسی «پیشانی خود را کوبید» یا «سرش را کوبید» است که بیانگر واکنش فیزیکی ناشی از غصهای جانکاه است.
در قرآن
عین این عبارت یا فعل نطح در قرآن کریم وجود ندارد؛ اما واژه «جَبين» به معنای پیشانی، یکبار در آیه ۱۰۳ سوره مبارکه صافات در جریان داستان ذبح فرزند توسط حضرت ابراهیم (ع) به کار رفته است: «فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ».
نماد چیست
در ادبیات عاشورایی و فقهی، این عبارت نماد بیتابی فراوان در مواجهه با مصیبت شهادت امام حسین (ع) است. این اصطلاح به روایتی منسوب به حضرت زینب (س) اشاره دارد و همواره مبنای بحثهای فقهی پیرامون عزاداری و مواسات بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل نطحت جبینها
عبارت عربی «نطحت جبینها» به معنای «پیشانی خود را کوبید»، یکی از تعابیر شناختهشده در مقتلها و ادبیات سوگواری شیعه است. این عبارت ریشه در روایتی دارد که به کوبیدن پیشانی حضرت زینب (س) به چوب محمل پس از مشاهده سر مطهر امام حسین (ع) بر روی نیزه اشاره میکند. از نظر لغوی، فعل نطح اصالتاً به معنای شاخ زدن است اما در این بافت کنایه از ضربه شدید سر به جسمی سخت دارد.
در فرهنگ عامه و مذهبی، این واژه به عنوان نمادی از جزع، بیتابی مفرط و مواجهه با مصیبتهای بسیار سنگین تعبیر میشود. در مباحث فقهی معاصر نیز این تعبیر روایی، به عنوان یکی از مستندات در تحلیل رفتارهای عزاداری و جواز یا عدم جواز صدمه زدن به خود در مراجع فقهی مورد گفتگو قرار میگیرد.
اگرچه خود این ترکیب در قرآن کریم یافت نمیشود، کلمه «جبین» به معنی پیشانی در داستان ذبح اسماعیل در قرآن آمده است. این عبارت کاملاً عربی بوده و ساختار همخانوادههای آن حول ریشههای (نطح) و (جبن) شکل گرفته است.