معنی
واژه دحو در اصل به معنای بسط دادن، کشیدن و توسعه دادن است. این کلمه در متون کهن به عمل پهن کردن و صاف کردن سطح زمین یا هر شیء دیگری اشاره دارد تا برای استفاده و سکونت آماده شود.
یعنی چه
این اصطلاح بیشتر در عبارت «دحو الارض» به کار میرود و به معنای بیرون آمدن خشکیهای زمین از زیر آب و گسترش یافتن آن است؛ به طوری که بستر زمین برای حیات انسان و سایر موجودات هموار و مهیا گردد.
مترادف
این کلمات همگی بر مفاهیم توسعه دادن، کشیدن، غلتاندن و باز کردن یک سطح دلالت دارند.
متضاد
این واژهها در تضاد با گستردگی هستند و به مفاهیمی چون جمع شدن، فشرده کردن، تنگ کردن و تا زدن اشاره میکنند.
هم خانواده
این کلمات از ریشه ثلاثی (د-ح-و) یا (د-ح-ی) مشتق شدهاند. برای نمونه «أُدْحِیّ» به محل تخمگذاری شترمرغ میگویند که آن را با پای خود صاف و پهن میکند.
ریشه
دحو یک مصدر عربی فصیح است. این واژه در قرآن کریم نیز به صورت فعل ماضی «دَحَاهَا» در آیه ۳۰ سوره نازعات به کار رفته است که به فرمان الهی برای گستردن زمین اشاره دارد.
جمله سازی
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون اسلامی، برای توصیف این واژه معمولاً از عباراتی مانند 'to make the earth wide' (وسیع کردن زمین) نیز استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل دحو
واژه «دحو» یک مصدر اصیل عربی است که در فرهنگ لغت به مفاهیمی چون گستراندن، پهن کردن، کشیدن و هموار ساختن اشاره دارد. این کلمه در ادبیات اسلامی و تفاسیر قرآنی جایگاه ویژهای دارد و بیشترین شهرت خود را از اصطلاح «دحو الارض» (به معنی گسترش زمین) وام گرفته است که طبق روایات در روز ۲۵ ذیالقعده رخ داده است.
بر اساس باورهای دینی و مفسران بزرگ، زمین در ابتدا زیر آب قرار داشت و نخستین نقطهای که از زیر آب بیرون آمد و شروع به پهن شدن کرد، مکان فعلی خانه خدا در مکه بود. از این رو، دحو در فرهنگ عرفانی و دینی نمادی از آغاز حیات، نظم یافتن آشفتگیهای اولیه و آرامش یافتن کره زمین برای سکونت انسانهاست.
همچنین برخی از پژوهشگران با توجه به معنای جانبی دحو یعنی «غلتاندن و حرکت دادن اشیاء»، این واژه را اشارهای لطیف به حرکت وضعی و انتقالی زمین میدانند که نشاندهنده پویایی علمی این مفهوم در کنار ابعاد عبادی و تاریخی آن است.