یعنی چه
عهد و پیمان بستن به معنای متعهد شدن به انجام دادن یا ترک کاری، قرار و مدار گذاشتن، معاهده کردن و قولِ استوار دادن به کسی است. این واژه در فرهنگ فارسی نشاندهنده پایبندی اخلاقی و حقوقی به یک توافق مکتوب یا شفاهی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب عبارت است از: عَهد (ahd) و پِیمان (peymān) بَستَن (bastan).
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «عهد و پیمان بستن»، خودِ این عبارت با ۱۳ حرف قرار میگیرد. همچنین واژههایی مانند میثاق، بیعت یا معاهده نیز میتوانند به عنوان پاسخهای جایگزین متناسب با تعداد حروف جدول استفاده شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن (مذهبی، رسمی یا سیاسی) از اصطلاحات متفاوتی استفاده میشود؛ covenant بیشتر جنبه مذهبی و محکم دارد، pledge برای عهد و پیمان شخصی یا اخلاقی است و treaty در ابعاد رسمی و بینالمللی کاربرد دارد.
به عربی
در زبان عربی از ریشههای عهد و بیعت برای رساندن این مفهوم استفاده میشود. تعابیر قرآنی معروفی همچون «أَوْفُوا بِالْعَهْدِ» و «عَقَّدتُّمُ الْأَيْمَانَ» نیز به این کارکرد اشاره دارند.
نماد چیست
در فرهنگ سنتی و عامه، «دست دادن» (فشردن دست یکدیگر) که در باستان به آن مهر یا میثاق میگفتند، بارزترین نماد بصری عهد و پیمان بستن است. در دنیای مدرن، «حلقه یا انگشتر» (مانند پیوند زناشویی) و «امضا کردن یک سند» نمادهای اصلی قرارداد و عهد به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل عهد و پیمان بستن
ترکیب «عهد و پیمان بستن» تجلی یکی از کلیدیترین مفاهیم اخلاقی، اجتماعی و حقوقی در فرهنگهای مختلف است. واژه «عهد» ریشهای عربی به معنای حفظ و رعایت دارد، در حالی که «پیمان» واژهای اصیل و پهلوی به معنای اندازه و شرط است؛ ترکیب این دو با مصدر فارسی «بستن»، بر اهمیت محکم بودن و جداییناپذیری یک توافق تاکید میکند.
این مفهوم نه تنها در روابط فردی و زناشویی با نمادهایی چون حلقه تجلی مییابد، بلکه در طول تاریخ و در متون مقدسی مانند قرآن کریم نیز به عنوان یک اصل اساسی برای حفظ صلح و اعتماد متقابل در جامعه معرفی شده است. وفاداری به این پیوند، نشانه اصالت اخلاقی فرد قلمداد میشود.