یعنی چه
امانتدهنده به شخصی گفته میشود که با تکیه بر اعتماد و اطمینان، مال، دارایی، شیء یا حتی رازی را برای مدت مشخصی نزد شخص دیگری امانت میگذارد تا از آن نگهداری کند و در زمان معین به او بازگرداند.
تلفظ
این واژه به صورت «اَمانَتْ دَهَنْدِه» (amānat-dahande) تلفظ میشود و یک صفت فاعلی مرکب در زبان فارسی است.
در جدول
پاسخ متداول برای این واژه در جدول کلمات متقاطع، خودِ «امانت دهنده» (۱۰ حرف) یا اصطلاح فقهی آن یعنی «مودع» (۴ حرف) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بستار متن، از واژگان متفاوتی استفاده میشود؛ در متون حقوقی اصطلاح Bailor کاربرد دارد.
به فارسی
برگردانها و واژههای هممعنی فارسی و اصطلاحی آن شامل سپارنده، سپردهگذار و در متون فقهی و حقوقی «مُودِع» است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی، امانتدهنده نماد «خداوند» یا «مالک حقیقی» است که جان، روح و نعمات مادی و معنوی را به انسان امانت داده است. در روابط اجتماعی نیز این مفهوم نماد اعلی از اعتماد و حسن نظر متقابل میان افراد جامعه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل امانت دهنده
واژهٔ «امانتدهنده» از ترکیب اسم «امانت» با ریشهٔ عربی و بن مضارع فعل «دادن» به همراه پسوند صفتساز ساخته شده است. این اصطلاح در جامعه و روابط حقوقی به فردی اطلاق میشود که مال یا حق مشروعی را با شرط بازپسگیری به دیگری واگذار میکند. در فقه اسلامی و حقوق مدنی ایران، به این شخص «مُودِع» میگویند و رابطه او با گیرنده امانت بر پایه عقد ودیعه شکل میگیرد.
در نگاهی وسیعتر و با تکیه بر فرهنگ و ادبیات فارسی، امانتدهنده جلوهای از واگذاری مسئولیتهای بزرگ است. نمود عینی این مفهوم را میتوان در اشعار عرفانی یافت که در آنها خداوند به عنوان امانتدهندهٔ اصلی روح و تکالیف الهی به انسان معرفی میشود. این واژه در ساختار جدولهای کلمات متقاطع نیز کاربرد زیادی دارد و معمولاً با تعداد حروف یا معادلهای حقوقیاش شناخته میشود.