یعنی چه
«اعبدوه» یک ترکیب فعلی عربی قرآنی است که از امر به عبادت (اعبدوا) و ضمیر مفعولی (هُ) تشکیل شده و به معنای «او را بپرستید» یا «بندگی کنید او را» است. این کلمه به عنوان کلامی کلاسیك و دینی، بر توحید خالص و انحصار پرستش برای پروردگار دلالت دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه قرآنی به صورت «اِعْبُدُوهُ» (e'budūh) با سکون عین، ضم ب و د، و اشباع یا سکون ضمیر هاء است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «او را بپرستید (عبارت قرآنی)» یا «فرمان به بندگی او»، واژه ۶ حرفی «اعبدوه» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این عبارت امری عبادی، از ترکیب «Worship Him» استفاده میشود که دقیقاً معنای «او را بپرستید» را افاده میکند.
به عربی
این کلمه خود یک واژه و ترکیب فعلی اصیل عربی است که از ریشه ثلاثی مجرد «ع-ب-د» مشتق شده است.
به فارسی
برگردان دقیق این عبارت به زبان فارسی «او را بپرستید» یا «بندگی او را به جا آورید» است که در ترجمههای قرآن کریم به کار میرود.
در قرآن
این عبارت با فاء عاطفه به صورت «فَاعْبُدُوهُ» در آیات متعددی از قرآن کریم مانند آیه ۳ سوره یونس و آیه ۶۴ سوره زخرف آمده است که پس از معرفی پروردگار، بندگان را مستقیم به توحید و پرستش او دعوت میکند.
جمعبندی و توضیح کامل اعبدوه
واژه «اعبدوه» یک ترکیب فعلی و قرآنی با ریشه عربی «ع ب د» است که در ادبیات و متون دینی فارسی به وفور به عنوان تضمین قرآنی استفاده میشود. این واژه از فعل امر جمع «اعبدوا» (بپرستید) و ضمیر مفعولی «هُ» (او را) ساخت یافته و معنای صریح آن «او را بپرستید» است.
در فرهنگ اسلامی و متون تفسیری، این کلمه کلیدیترین مظهر توحید عبادی و نفی شرک به شمار میرود. زمانی که در آیات قرآن عبارت «فَاعْبُدُوهُ» تجلی مییابد، به مخاطب یادآوری میکند که تنها ذات باریتعالی شایسته خضوع و بندگی کامل است.
این کلمه در زبان فارسی امروزی کاربرد عامیانه ندارد، اما در حل جدولهای کلمات متقاطع و فهم ترجمه قرآن، به عنوان یک واژه شش حرفی با مفهوم اصیل دینی و اعتقادی شناخته میشود.