یعنی چه
بغضا (که در اصل عربی به صورت بَغضاء نوشته میشود) به معنی دشمنی سخت، کینه و تنفر شدید درونی است. تفاوت آن با واژهٔ عداوت در این است که بغضا بیشتر جنبهٔ قلبی و احساسی دارد، اما عداوت دشمنی آشکار و عملی است. این واژه در قرآن کریم نیز ۵ بار در کنار عداوت به کار رفته است.
تلفظ
این واژه در زبان اصلی خود به صورت بَغضاء (Baḡżā') تلفظ میشود که در زبان فارسی همزهٔ پایانی آن معمولاً تلفظ نشده و به صورت «بغضا» نوشته و خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «بغضا» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «کینه شدید»، «دشمنی درونی» یا «تنفر قلبی» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
برای بیان مفهوم بغضا در زبان انگلیسی از واژگانی استفاده میشود که شدت تنفر و کینه قلبی را میرسانند.
به عربی
واژهٔ بغضا اصالتاً عربی است و در این زبان برای توصیف شدیدترین حالات دشمنی قلبی و ناپسند دانستن چیزی به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، مفاهیم کینه درونی و تنفر با واژههای کین و نفرت بیان میشوند که معادل این واژه هستند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه عبارتند از کینه، رشک و کینه قلبی، دشمنی سخت و ناخوش داشتن شدید. در متون کهن فارسی این واژه بارها در کنار عداوت وام گرفته شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بغضا
واژهٔ بغضا که ریشه در زبان عربی و مادهٔ «ب-غ-ض» دارد، به معنای کینه، تنفر شدید و دشمنی قلبی است. این واژه در فرهنگ اسلامی و اخلاقی از رذایل نفسانی به شمار میرود و تفاوت ظریفی با عداوت دارد؛ چرا که بغضا حسادت و کینه پنهان در دل است، در حالی که عداوت به دشمنی آشکار در عمل اشاره میکند.
در مستندات قرآنی این واژه ۵ بار تکرار شده و معمولاً در کنار عداوت میآید؛ مانند آیه ۹۱ سوره مائده که دستاورد اعمال شیطانی را ایجاد عداوت و بغضا میان مردم میداند. در زبان فارسی، این کلمه بیشتر در متون ادبی، دینی و عرفانی برای نشان دادن عمق تاریکی کینهتوزی استفاده میشود.
از نظر ساختاری این واژه ۴ حرفی است و هم خانوادههایی چون بغض، مبغوض و باغض دارد. متضادهای اصلی آن واژههای مقدسی چون حب، مودت، الفت و دوستی هستند که مایه حیات قلب آدمی به شمار میروند.