یعنی چه
این عبارت یک جملهٔ حالیه در زبان عربی است و به موقعیت یا حالتی اشاره دارد که افرادی در حال انجام رکوع، نمازگزاردن یا خضوع و فروتنی هستند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت قرآنی با فتحة واو، سکون هاء، ضم میم و رعایت مدّ طبیعی در بخش «را» و «عون» به صورت «وَ هُمْ رَاكِعُونَ» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این بخش با توجه به تعداد ۹ حرف، خودِ عبارت «وهم راکعون» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این عبارت معمولاً برای نشان دادن حالت رکوع و تواضع در هنگام نماز به کار میرود.
به عربی
این عبارت خود یک ترکیب فصیح از زبان عربی است که از واو حالیه، ضمیر متصل مبني بر سكون «هم» به عنوان مبتدا، و اسم فاعل جمع «راکعون» به عنوان خبر تشکیل شده است.
به فارسی
ترجمهٔ دقیق و روان فارسی این عبارت «و در حالی که آنان در حال رکوع هستند» یا «و آنان خاضعانند» است.
در قرآن
این عبارت جزء کلیدی آیه ۵۵ سوره مائده (إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ...) است که در شأن حضرت علی (ع) و ماجرای بخشیدن انگشتر به فقیر در حال نماز نازل شده است.
جمعبندی و توضیح کامل وهم راکعون
عبارت قرآنی «وَهُمْ رَاكِعُونَ» از ریشه ثلاثی مجرد «ر ک ع» به معنای خم شدن، کرنش کردن و فروتنی است. این عبارت لغتاً به معنای «در حالی که آنان در حال رکوع هستند» بوده و از نظر ساختار نحوی در زبان عربی، یک جمله حالیه محسوب میشود که وضعیت افراد را در زمان انجام یک فعل دیگر توصیف میکند.
در فرهنگ و کلام اسلامی، این عبارت از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است زیرا بخش پایانی آیه ۵۵ سوره مائده، معروف به «آیه ولایت» را تشکیل میدهد. بر اساس روایات متعدد متواتر، این بخش از آیه به داستان خاتمبخشی حضرت علی (ع) اشاره دارد که در حال نماز و در موقعیت رکوع، انگشتر خود را به سائلی فقیر انفاق کردند.
به همین جهت، «وهم راکعون» در ادبیات دینی و نمادشناسی مذهبی شیعه، به عنوان نمادی اصیل برای «بخشندگی در عین بندگی» و پیوند عمیق میان عبادت بدنی (نماز) و عبادت مالی-اجتماعی (زکات) شناخته میشود و به عنوان یکی از براهین اثبات ولایت و امامت امیرالمؤمنین (ع) مورد استناد قرار میگیرد.