یعنی چه
این کلمه در جمله معمولاً نقش قید حالت را دارد و به رفتاری اشاره میکند که ناشی از خودبزرگبینی، نخوت و خودستایی باشد. واژهای کلاسیک و پرکاربرد در زبان فارسی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف معمولاً خود کلمه «متکبرانه» یا مترادفهای ۸ حرفی آن مانند «مغرورانه» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی کلماتی که نقش قیدی دارند و بیانگر رفتار مغرورانه هستند به عنوان معادل به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم قیدی «متکبرانه»، از ترکیب جار و مجرور یا ساختار حال (قید حالت) استفاده میشود.
به فارسی
واژههای مترادف و هممعنی فارسی آن شامل مغرورانه، خودپسندانه، نخوتآمیز، متبحرانه و در حالت راه رفتن «خرامان» (با ناز و غرور) است. متضادهای آن نیز متواضعانه، فروتنانه و خاضعانه هستند.
در قرآن
خودِ قید فارسی در قرآن نیست، اما ریشه آن (کبر) مکرر آمده است. در آیه ۱۸ سوره لقمان از راه رفتن با ناز و غرور نهی شده است. واژه «المتکبر» برای انسانها مذموم (سرکش) و برای خداوند ممدوح (صاحب عظمت و کبریا) است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عامه، «طاووس» به خاطر نوع راه رفتن و جلوهگری پرهایش نماد رفتار متکبرانه است. در متون دینی و کهن نیز «ابلیس» (به دلیل نافرمانی از سجده با شعار من از او بهترم) و «فرعون» نمادهای مجسم تکبر هستند.
جمعبندی و توضیح کامل متکبرانه
واژه «متکبرانه» یک قید حالت ترکیبی در زبان فارسی است که از کلمه عربی «متکبر» (بر وزن تفعل) و پسوند قیدساز فارسی «انه» تشکیل شده است. این واژه برای توصیف گفتار، کردار یا رفتاری به کار میرود که ناشی از خود بزرگبینی، غرور مفرط و ناچیز شمردن دیگران باشد. در لغتنامههای معتبر نظیر دهخدا و معین، مترادفهایی همچون مغرورانه و خودپسندانه برای آن ذکر شده است.
در فرهنگ اسلامی و آیات قرآن کریم، اگرچه این لفظ فارسی عیناً وجود ندارد، اما ریشه سه حرفی آن یعنی «کبر» به طور گسترده بررسی شده است. قرآن کریم انسانها را از رفتارهای متکبرانه نظیر روگرداندن از مردم یا راه رفتن با تبختر بر روی زمین (مانند آیه ۱۸ سوره لقمان) به شدت منع کرده است. نکته جالب اینجاست که صفت «متکبر» اگر برای انسان به کار رود نشانه سرکشی و مذموم است، اما در خصوص ذات باریتعالی، نشاندهنده عظمت و کبرایی است که فقط شایسته خداوند است.
از نظر نمادشناسی در ادبیات پارسی، حیواناتی مانند طاووس به دلیل ظاهر و شیوه حرکتشان، جلوهای از این رفتار شمرده میشوند. همچنین شخصیتهای تاریخی و عقیدتی همچون ابلیس و فرعون به عنوان مظهر و نماد اصلی تکبر شناخته میشوند که فرجام کارشان سقوط و تباهی بوده است.