معنی
واژه تأسی (که گاهی به صورت تاسی نوشته میشود) در زبان فارسی به معنی سرمشق قرار دادن، پیروی کردن و اقتدا نمودن به یک شخص یا یک رفتار است. در متون قدیمی و ریشه عربی آن، معنای تسلی دادن، همدردی کردن و شکیبایی نیز برای آن ذکر شده است.
یعنی چه
عبارت تأسی کردن به این معناست که انسان یک شخصِ مورد احترام یا صالح (مانند پیامبران یا بزرگان) را مقتدای خود قرار دهد و تلاش کند در رفتار، اخلاق و کردارش از او الگوبرداری و تبعیت تام داشته باشد.
مترادف
این کلمات همگی مفهوم پیروی کردن و دنبالهروی در عمل و رفتار را میرسانند.
هم خانواده
این واژهها از ریشه مشترک عربی به معنی الگو و الگوپذیری مشتق شدهاند. توجه شود که واژه «تأسیس» با وجود تشابه ظاهری، از ریشه دیگری است و با تأسی همخانواده نیست.
ریشه
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و از مصدر «تَفَعُّل» ساخته شده است. به دلیل قواعد صرفی به صورت «تأسی» تلفظ و نگارش میشود و با همین مفهوم الگوگیری وارد ادبیات فارسی و فرهنگ اسلامی شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «پیروی یا الگوبرداری»، واژه ۴ حرفی «تاسی» یا «تأسی» مد نظر است. توجه شود که این واژه نباید با «طاسی» (کچلی) یا «تاسی» در زبان ترکی (به معنی اندوه) اشتباه شود.
به انگلیسی
در ترجمه انگلیسی بسته به لحن متن، میتوان از واژههای فوق برای رساندن مفهوم الگوپذیری استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل تاسی
واژه «تأسی» (که در نگارش عمومی گاهی «تاسی» نوشته میشود) یک مفهوم عمیق رفتاری، اخلاقی و عرفانی در زبان فارسی و فرهنگ اسلامی است. این کلمه به معنای الگو قرار دادن، اقتدا کردن و پیروی آگاهانه و قلبی از کردار و منش یک فردِ والامقام است. ریشه این واژه عربی بوده و با مفهوم «اسوه» پیوند محکمی دارد.
در فرهنگ قرآنی، این واژه یادآور آیه ۲۱ سوره احزاب (آیه تأسی) است که در آن، شخصیت و رفتار رسول اکرم (ص) به عنوان «اسوه حسنه» یا همان نیکوترین الگوی زندگی برای مومنان معرفی شده است. به همین دلیل، تأسی در ادبیات دینی فراتر از یک تقلید ساده، و به معنای همگامسازی سبک زندگی با رهبران الهی و انسانهای کامل است.
باید در کاربرد املایی این واژه دقت کرد تا با واژههای همآوا مانند «طاسی» به معنای کممویی یا کچلی، و همچنین واژه ترکی «تاسی» به معنای غم و اندوه اشتباه گرفته نشود. مفهوم اصلی این واژه ۴ حرفی در زبان فارسی، همان هدایتپذیری و رهرو بودن در مسیر نیکان است.