یعنی چه
«فَرَغْتَ» فعلی عربی از ریشه (ف ر غ) است که به معنای خالی شدن، به پایان رساندن یک کار و دست کشیدن از مشغلههاست. در زبان فارسی، اسم مصدر حاصل از این ریشه یعنی «فراغت»، به حالت آسودگی، آرامش و داشتن فرصت و مهلت پس از اتمام یک مسئولیت یا کار گفته میشود.
تلفظ
در اصل عربی به صورت فَـرَغْـتَ (با فتح فاء و راء و سکون غین) تلفظ میشود. در زبان فارسی، واژهٔ اسمیِ مشتق از آن به صورت فَراغت یا فِراغت (ferāğat) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «فرغت» به عنوان یک پاسخ ۴ حرفی برای راهنماهایی مثل «فارغ شدی» یا شکل دیگر کلمهٔ «فراغت» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای توصیف مفهوم فراغت و رهایی از کار در زبان انگلیسی از واژگان مربوط به زمان آزاد و استراحت استفاده میشود.
به عربی
ریشهٔ اصلی واژه عربی است و در این زبان برای اشاره به زمان استراحت و خالی بودن از دغدغهها به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل آسودگی، رهایی، خلاصی، وارستگی، آرامش، زمانِ مَهلت و دست کشیدن از کار است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و نمادشناسی، مفهوم فراغت و رهایی از مشغلهها با نمادهایی چون «ساعت شنی خالی شده» (به نشانهٔ پایان کار)، «پرندهای که از قفس رها شده» یا «گل لوتوس (نیلوفر آبی)» به نشانهٔ آرامشِ مطلق و رهایی از دغدغههای مادی نمایش داده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل فرغت
واژهٔ «فرغت» ریشه در زبان عربی دارد و از مادهٔ (ف ر غ) به معنی تهی شدن و خالی شدن گرفته شده است. این واژه در قرآن کریم در آیهٔ ۷ سوره مبارکه شرح به صورت فعل آمده است («فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ»؛ پس هنگامی که فارغ شدی به کار دیگری بکوش) که به مؤمنان یادآور میشود پس از پایان یک کار مهم، برخیزند و دغدغهٔ دیگری را آغاز کنند.
در زبان فارسی، این کلمه بیشتر در قالب اسم مصدرِ «فراغت» تجلی یافته و به زمانهای استراحت، آسودگیِ خاطر و رهایی از تکالیف روزمره اطلاق میشود. این مفهوم به انسان کمک میکند تا پس از دوره ای از تلاش، به بازسازی قوای روحی و جسمی خود بپردازد.
در بخشهای معادلسازی و جدول، این کلمه با مفاهیمی چون استراحت، مجال، رهایی و آسایش همپوشانی کامل دارد و نشاندهندهٔ تعادل میان کار و استراحت در زندگی انسان است.