یعنی چه
«اوخور» در واقع شکل گفتاری، عامیانه یا گویشی (مانند لری و دزفولی) از واژه اصیل «آخور» است. این واژه به ظرف، طاقچه یا محلی در اصطبل اشاره دارد که در آن برای حیوانات و چهارپایان علوفه، کاه، یونجه یا آب میریزند.
تلفظ
این واژه در گویشهای محلی به صورت «اُوخور» (Ow-khor) به معنای محل آب خوردن و در تلفظ عامیانه به صورت دگرگونشدهٔ «آخور» به کار میرود.
در جدول
در مسابقات و حل جداول متقاطع، اگر طراح کلمه ۵ حرفی برای محل علوفه دام یا شکل محلی آخور بخواهد، پاسخ دقیق «اوخور» است.
به انگلیسی
برابرهای انگلیسی این واژه مادی، به محل نگهداری یا تغذیه چهارپایان اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی با توجه به ریشه کلمات، به ظرف یا محل غذای حیوانات مِعلف یا مِذوَد میگویند.
به ترکی
در زبان ترکی واژه Yemlik دقیقاً به معنای ظرف یا محل ریختن علوفه (Yem) برای دام استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و معیاری این واژه در زبان فارسی رسمی شامل «آخور»، «آبشخور»، «طویله» و «ستورگاه» است که ریشه در زبان پهلوی دارند.
جمعبندی و توضیح کامل اوخور
واژه «اوخور» در لغتنامههای رسمی و معیاری زبان فارسی مانند دهخدا و معین به عنوان یک مدخل مستقل و رسمی ثبت نشده است. این کلمه در واقع شکل گفتاری، دگرگونشده یا گویشی (مانند لری و دزفولی) از واژه اصیل و پهلوی «آخور» است که گاهی از ترکیب «اُو» (آب) + «خور» به معنای آبشخور یا محل آب خوردن جانوران ساخته میشود.
از نظر معنایی، این واژه به ظرف یا طاقچهای دیواری در طویله و اصطبل اشاره دارد که برای چهارپایان در آن علوفه یا آب میریزند. در فرهنگ عامه و کنایات عامیانه، اصطلاح «آخور کسی پر بودن» به معنای بینیازی مادی فراوان و رفاه است.
در بازیهای فکری و جدولهای متقاطع، این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد و به عنوان یک پاسخ خاص برای مفهوم محل علوفه یا دگرشکلی واژه آخور کاربرد دارد.