یعنی چه
وقیحی صفت یا اسم مصدری است که به حالت بیشرمی، پررویی، دریدگی و گستاخی فرد اشاره دارد؛ حالتی که در آن شخص بدون رعایت حیا و ادب رفتار میکند.
تلفظ
این کلمه از واژهٔ «وقیح» به همراه «ی» مصدری ساخته شده و به صورت وَقیحی تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ ۵ حرفی «وقیحی» یا «وقاحت» به عنوان پاسخ برای معانی بیشرمی و چشمسفیدی کاربرد دارد.
به ترکی
معادلهای نزدیک برای این مفهوم در زبان ترکی استانبولی شامل واژههای Arsız و Yüzsüz هستند.
به فارسی
از نظر واژگان هممعنا در زبان فارسی، کلماتی مانند بیشرمی، پررویی، چشمسفیدی و هتاکی نزدیکترین برگردانها برای وقیحی هستند.
در قرآن
این واژه و ریشهٔ ثلاثی آن (و-ق-ح) در متن قرآن کریم به کار نرفتهاند و کاربرد قرآنی ندارند.
نماد چیست
وقیحی به عنوان یک صفت اخلاقی منفی شناخته میشود اما در فرهنگ نمادشناسی یا ادبیات کلاسیک فارسی، نماد حیوانی یا مادی مشخص و ثبتشدهای ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل وقیحی
واژهٔ «وقیحی» از ریشهٔ عربی «وَقِحَ» گرفته شده است که در اصل به معنای سخت شدن پوست یا سم حیوان بوده و به مجاز در زبان فارسی برای اشاره به انسانهای سختروی، پررو و کمشرم به کار میرود. این کلمه با «ی» مصدری همراه شده و مفهوم بیشرمی، گستاخی و دریدگی در رفتار را میرساند.
در فرهنگ ادبی و لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین، این واژه یک صفت اخلاقی مذموم و ناپسند قلمداد شده و متضاد کلماتی چون باحیا، محجوب و عفیف است. در متون کهن فارسی و اشعار کلاسیک نیز از این واژه برای نکوهش رفتارهای هتاکانه استفاده شده است.