یعنی چه
بیپروایی دارای دو رویه معنایی است؛ در مفهوم مثبت به معنای شجاعت، دلاوری، جسارت و نترس بودن است و در مفهوم منفی به بیاحتیاطی، غفلت، بیقیدی، گستاخی و بیتوجهی به عواقب کار اشاره دارد.
تلفظ
این واژه حاصل مصدر از ترکیب «بی» + «پروا» + «ی» مصدری است و به صورت bi-parvā-yi تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این بخش با توجه به تعداد حروف و طراح جدول میتواند واژه ۸ حرفی «بی پروائی» یا مترادفهایی مثل تهور، بیباکی و جسارت باشد.
به انگلیسی
بسته به لحن و سیاق متن، در زبان انگلیسی برای جنبه منفی آن از Recklessness یا Rashness و برای جنبه مثبت و حماسی آن از Boldness یا Audacity استفاده میشود.
به فارسی
واژههای هممعنی و جایگزین فارسی آن شامل بیباکی، تهور، جسارت، گستاخی، نترسی، بیاعتنایی، ریسکپذیری و بیملاحظگی است و متضادهای آن ملاحظهکاری، محافظهکاری، عاقبتاندیشی، حزم و احتیاط هستند.
نماد چیست
در طبیعت و اساطیر، عقاب یا شاهین به دلیل بلندپروازی و بیباکی در شکار، نماد بیپروایی مثبت (شجاعت) هستند. در فرهنگ عامه نیز اسب سرکش یا شمشیر دو لبه نماد بیپروایی منفی و حرکت بدون نگاه کردن به پشت سر است.
جمعبندی و توضیح کامل بی پروائی
واژه بیپروایی یک واژه اصیل فارسی است که ریشه در زبان فارسی میانه (پهلوی) و کلمه parwāg به معنی توجه و التفات دارد. این کلمه با اضافه شدن پیشوند نفی «بی»، مفهوم عدم توجه یا نترسیدن را به خود گرفته است و ساختاری ذوالوجهین دارد. از یک سو در ادبیات حماسی نمایانگر شجاعت و دلاوری است و از سوی دیگر در ادبیات اخلاقی به معنای غفلت و بیتوجهی به فرجام کارهاست.
در مفاهیم قرآنی و دینی، اگرچه عین این واژه فارسی نیامده، اما معادلهای مفهومی آن در بخش منفی مانند «عُتُوّ» (سرکشی) و «إسراف» (تجاوز از حد) نکوهش شده است. در نقطه مقابل، همواره انسانها به «تقویٰ» که خویشتنداری و پروا داشتن است، دعوت شدهاند تا از عواقب بیاحتیاطی در امان بمانند.