یعنی چه
تفأل در اصل به معنای خیراندیشی، امیدواری و فال مثبت زدن به رویدادها یا کلمات است. در فرهنگ عامه و تداول امروز، این واژه به مطلقِ فال گرفتن یا باز کردن کتابهایی مانند دیوان حافظ برای آگاهی از احوال دل نیز اطلاق میشود.
تلفظ
این واژه بر وزن «تَفَعُّل» تلفظ میشود که در آن بر روی حرف همزه (أ) تشدید و ضمه قرار میگیرد.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، واژه چهار حرفی «ت فآل» یا معادلهای آن نظیر شگون و مروا کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم فال نیک و نشانههای مثبت آینده از این واژگان استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معاصر، این واژه بیشتر به معنای نگرش مثبت به زندگی و آینده (خوشبینی) در مقابل تشاؤم (بدبینی) به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این واژه شامل «مروا» (به معنی فال نیک در برابر مرغوا به معنی فال بد) و «شگون» یا «اختر نیک» است.
در قرآن
عین واژهٔ تفأل در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما مفهوم مقابل آن یعنی «تطیّر» (فال بد زدن) در آیاتی مانند آیه ۱۸ سوره یس از زبان کافران نقل شده است. در احادیث نبوی، پیامبر (ص) همواره تفأل (فال نیک) را ستوده و از تطیر نهی کردهاند. همچنین روایتی از امام صادق (ع) مبنی بر نهی از تفأل به قرآن (پیشگویی قطعی آینده) وجود دارد که علما بر همین اساس آن را از استخاره تفکیک میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل ت فآل
واژه تفأل که از ریشه عربی «فأل» در باب تفعل ساخته شده، در فرهنگ و ادبیات ما جایگاه ویژهای دارد. این مفهوم نماد بارز امیدواری، مثبتاندیشی و تلاش برای دریافت سیگنالهای روانشناختی مثبت از جهان پیرامون جهت حرکت به جلو و دفع انرژیهای منفی است.
در سنت ایرانی، تفأل بیش از هر چیز با دیوان لسانالغیب، حضرت حافظ، گره خورده است. ایرانیان در مناسبتهای ملی و آیینی نظیر شب یلدا و آغاز نوروز، با تفأل به اشعار حافظ، به نوعی امید و خیرخواهی را در دلهای خود زنده نگه میدارند و برای آغاز مسیرهای نو از این اشعار الهام میگیرند.