یعنی چه
قوه جاذبه در فیزیک کلاسیک به نیروی طبیعی و متقابلی گفته میشود که باعث کشیده شدن دو جسم یا ذره به سمت یکدیگر میشود، مانند کشش زمین که اجسام را به سمت خود میکشد. همچنین در پزشکی قدیم، به قوهای در بدن انسان اطلاق میشد که غذا و مواد مفید را به سمت عضو جذب میکرد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه عربی تشکیل شده و در زبان فارسی به صورت «قُوّهءِ جاذِبه» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به پرسشهایی نظیر «نیروی زمین» یا «نیروی ربایش عمومی»، کلمه «قوه جاذبه» با ۸ حرف به عنوان پاسخ دقیق شناخته میشود. واژههای گرانش و ربایش نیز از جایگزینهای آن هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم علمی از واژه Gravity یا اصطلاح دقیقتر Gravitational force استفاده میشود.
در قرآن
عین عبارت «قوه جاذبه» در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفسران پدیده نگهدارنده کرات و زمین را در آیاتی مانند آیه ۲ سوره رعد «...رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا...» (آسمانها را بدون ستونهایی که دیدنی باشد برافراشت)، به وجود نیروی جاذبه و توازن میان اجرام آسمانی تعبیر کردهاند.
نماد چیست
در فرمولهای علمی و فیزیک، نیروی جاذبه را با نماد $F_g$ (نیروی گرانش) و شتاب جاذبه را با حرف $g$ نمایش میدهند. در فرهنگ عمومی نیز، تصویر افتادن سیب از درخت به نشانه کشف این نیرو توسط اسحاق نیوتن، نماد شناختهشده آن است.
جمعبندی و توضیح کامل قوه جاذبه
قوه جاذبه یا نیروی گرانش، یکی از بنیادیترین نیروهای طبیعت است که باعث جذب متقابل اجرام به یکدیگر میشود. این اصطلاح علمی از ترکیب دو واژه عربی «قوّة» به معنی نیرو و «جاذبة» به معنی کشنده ساخته شده و سالهاست که در زبان فارسی به عنوان یک مفهوم جاافتاده در فیزیک و اخترشناسی به کار میرود.
اگرچه این واژه ریشهای سنتی دارد، اما امروزه در تمامی سطوح علمی برای توصیف دلیل گردش سیارات به دور خورشید و پایداری اجسام روی زمین استفاده میشود. در ادبیات دینی و تفسیری نیز، پایداری آسمانها و کرات بدون ستونهای مرئی را نشانهای از وجود همین نیروی تدبیرشده در جهان میدانند.