یعنی چه
عبارت «بسیار دوستدار» به معنای کسی است که عشق، محبت یا مودّت فراوانی در دل دارد و به شدت به کسی یا چیزی علاقهمند است. این ترکیب وصفی اصیل برای توصیف افراد پرمهر، دلداده، محب و شیفته به کار میرود که دوستی خود را به شکلی پایدار و آشکار ابراز میکنند.
تلفظ
این عبارت از دو واژهٔ فارسی «بسیار» (بِ-س-یار) و «دوستدار» (دوست-دار) تشکیل شده است. جزء اول دارای ریشه پهلوی wasiār و جزء دوم صفت فاعلی مرخم از مصدر دوست داشتن با ریشه پهلوی dōstdār است.
در جدول
در بازیهای شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، اگر با پرسشی به مضمون «پرمهر»، «مهرورز» یا «معادل صفت قرآنی ودود» مواجه شدید که پاسخی ۱۲ حرفی نیاز داشت، جواب دقیق آن خودِ عبارت «بسیار دوستدار» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم عمیق مهرورزی و ابراز محبت فراوان، از واژگان و اصطلاحات فوق استفاده میشود که دقیقترین معادلها برای این صفت هستند.
به عربی
در زبان عربی، صفت مبالغه «الودود» که از ریشه وُدّ به معنی دوستیِ پایدار و آشکار گرفته شده، دقیقترین و رساترین معادل برای عبارت بسیار دوستدار به شمار میرود.
در قرآن
این عبارت فارسی، دقیقترین و رایجترین ترجمه برای صفت الهی «الْوَدُودُ» در قرآن کریم است. کلمهٔ «ودود» دو بار در قرآن آمده و در ترجمههای معتبر به «بسیار دوستدار» معنا شده است: یکی در سوره هود آیه ۹۰ که میفرماید «إِنَّ رَبِّی رَحِیمٌ وَدُودٌ» (همانا پروردگار من مهربان و بسیار دوستدار است) و دیگری در سوره بروج آیه ۱۴ که میفرماید «وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ» (و او بسیار آمرزنده و بسیار دوستدار است).
جمعبندی و توضیح کامل بسیار دوستدار
عبارت «بسیار دوستدار» یک ترکیب وصفی اصیل و زیبای فارسی است که از دو جزء «بسیار» و «دوستدار» ساخته شده است. این واژه تجلیبخش مفهوم عشق عمیق، محبت پایدار و مهرورزی بیشائبه است و به کسی اطلاق میشود که قلبش سرشار از مودت نسبت به دیگران باشد. در ساختار ادبی، واژگانی چون عاشق، شیفته و پرمهر مترادف آن و کلماتی نظیر بیزار و متنفر متضاد آن هستند.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این اصطلاح جایگاه بسیار ویژهای دارد، چرا که به عنوان برگردان و ترجمه دقیق صفت الهی «الودود» به کار میرود. این امر نشاندهنده آن است که مفهوم دوستداری در عالیترین مرتبه خود، صفتی پروردگاری است که رحمت و محبت بیکران خدا را نسبت به بندگانش به تصویر میکشد و نشان از پیوند ناگسستنی خالق با مخلوق دارد.
این ترکیب به دلیل بار معنایی مثبت، روان بودن در تلفظ و عمق مفاهیم انسانی و عرفانی که در خود جای داده است، هم در متون کهن و هم در ادبیات معاصر و حتی در حوزه حل جدول کلمات متقاطع به عنوان یک صفت دوازده حرفی شاخص، کاربرد فراوانی دارد.