یعنی چه
نموره در زبان فارسی به ویژگی شیء یا محیطی اشاره دارد که رطوبت اندک و ملایمی در خود دارد؛ به طوری که کاملاً خیس نیست اما اثر نم و رطوبت در آن احساس میشود.
تلفظ
این واژه به صورت نَمورِه تلفظ میشود که برگرفته از واژهٔ نَمور به همراه هاء بیان حرکت است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به راهنمای «نمدار یا مرطوب» در قالب پنج حرف، واژهٔ «نموره» است.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی از واژههایی که به رطوبت ملایم اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژگانی که مفهوم نمداشتن و رطوبت ملایم غیر اشباع را میرسانند به کار میروند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای توصیف فضا یا وسیلهای که کمی رطوبت دارد از این کلمات استفاده میشود.
به فارسی
واژگان هممعنی و جایگزین فارسی برای این کلمه شامل نمدار، مرطوب، نمدیده و خیس ملایم هستند.
جمعبندی و توضیح کامل نموره
واژهٔ «نموره» یا شکل ساختاری رایجتر آن «نمور»، یک صفت مشتق-مرکب اصیل فارسی است که از ترکیب «نم» (به معنی رطوبت) به همراه پسوندهای صفتساز شکل گرفته است. این کلمه دقیقاً به حالت یا کیفیتی اشاره دارد که در آن یک جسم، زمین یا فضا، رطوبت کمی را در خود نگه داشته است، بدون آنکه به مرحلهٔ خیسی کامل رسیده باشد.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، این واژه افزون بر کاربرد عینی و فیزیکی خود برای توصیف دیوارها، لباسها یا زمین بارانخورده، بار معنایی و حسآمیزی خاصی نیز دارد. نموره بودن یا بوی نمور معمولاً یادآور فضاهای قدیمی، آغاز بارش باران، تازگی ملایم طبیعت و گاهی نیز تداعیکنندهٔ نوعی حس غم پنهان و ماندگی در فضاهای بسته است.