یعنی چه
واژهٔ بسور دارای دو ریشه و معنای کاملاً متفاوت است؛ در ریشهٔ اصیل و متروک فارسی به معنای نفرین، دشنام و بدخواهی است. در ریشهٔ عربی به معنی کراهت، رویِ ترش کردن، اخم کردن و شتاب کردن پیش از وقت به کار میرود.
تلفظ
این واژه در ریشهٔ فارسی عمدتاً به صورت بَسُور (Basūr) و در ریشهٔ عربی به صورت بُسُور (Busūr) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه به عنوان معادل «نفرین» یا «روی ترش کردن» شناخته میشود و پاسخ آن ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
برای ریشهٔ فارسی واژههای Curse و Malediction و برای ریشهٔ عربی واژههای Frowning و Scowling معادلهای دقیقی هستند.
به عربی
معادل ریشهٔ فارسی آن در زبان عربی «اللعنة» است و در ریشهٔ خودِ عربی به معنای گرفتگی چهره و «البسر» است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن در معنای اول شامل نفرین، لعنت و دشنام است و در معنای دوم قرآنی به عبوس بودن و اخم کردن اشاره دارد.
در قرآن
خود واژهٔ «بُسور» به این شکل اسمی در قرآن نیامده، اما فعل همخانوادهٔ آن در سورهٔ مدثر آیهٔ ۲۲ به صورت «ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ» به معنی «سپس رو ترش کرد و چهره در هم کشید» به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل بسور
واژهٔ «بسور» از جمله کلماتی است که اشتراک لفظی میان زبان فارسی باستان و زبان عربی ایجاد کرده است. در متون کهن پارسی، این واژه بار معنایی منفی از جنس کلام دارد و به معنای نفرین، لعنت و دشنام دادن به کار میرفته که به مرور زمان متروک شده است.
در سوی دیگر، ریشهٔ عربی این واژه که در قرآن کریم نیز به صورت فعل تجلی یافته، به تغییرات حالت چهره اشاره میکند. این مفهوم نشاندهندهٔ شدت کراهت، تکبر، اخم کردن و رو ترش کردن در برابر حقیقت است که در داستانهای قرآنی به عنوان نمادی از رویگردانی از حق شناخته میشود.