یعنی چه
این واژه دارای دو ریشه مجزاست؛ در فارسی امروزی صفت نسبی به معنای مربوط به وعده غذایی ناهار است و در زبان قدیم به معنی ناشتایی یا طعام سبکی بود که صبح زود میخوردند. در ریشه عربی نیز صفت نسبی از نهار و به معنای روزانه و مربوط به زمان روشنایی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در هر دو کاربرد فارسی و عربی با فتح حرف اول (نَ) به صورت [نَ هاری] خوانده میشود.
در جدول
در حل جداول متقاطع، کلمه پنج حرفی «نهاری» پاسخ مناسبی برای راهنماهایی همچون مربوط به غذای ظهر، منسوب به روز یا صفت روزانه است.
به انگلیسی
ترجمه انگلیسی این واژه کاملاً بستگی به بافت متن دارد؛ برای مفاهیم غذایی از معادلهای مرتبط با Lunch و برای مفاهیم زمانی و طبیعی از Diurnal یا Daytime استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی برای جنبههای مختلف این واژه، مترادفهایی مانند چاشتکم، ناشتایی، لهنه و صفراشکن (در معنای قدیمی غذا) و واژههای روزانه یا یومی (در معنای زمانی) کاربرد دارند.
در قرآن
عین کلمه «نهاری» با یای نسبت در قرآن کریم وجود ندارد؛ اما اسم پایه و ریشه عربی آن یعنی «النَّهَار» به معنی روز، ۵۷ مرتبه در آیات مختلف در تقابل با شب (اللیل) برای اشاره به نظم آفرینش و زمان تلاش برای معاش به کار رفته است.
نماد چیست
خود واژه نهاری نمادگرایی مستقلی در فرهنگ یا ادبیات ندارد، اما واژه پایه آن یعنی روز/نهار در فرهنگهای مختلف مظهر و نماد روشنایی، هوشیاری، آگاهی، و آغاز فعالیتهای حیاتی انسان به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل نهاری
واژه «نهاری» از جمله کلماتی است که دو خط معنایی و ریشهای کاملاً مجزا را در زبانهای فارسی و عربی دنبال میکند. در تداول امروزی زبان فارسی، این کلمه بیشتر به عنوان صفت نسبی برای اشاره به وعده غذایی نیمروز (ناهار) به کار میرود، در حالی که در متون کهن فارسی معنایی معادل ناشتاشکن یا طعام سبک صبحگاهی داشته که از واژه باستانی «ناآهار» به معنای کسی که هنوز غذا نخورده، مشتق شده است.
از سوی دیگر، با توجه به ریشه عربی، این واژه صفت نسبی از «نهار» بوده و معنای منسوب به روز و روشنایی را افاده میکند. اگرچه خود این صفت در کتاب قرآن ذکر نشده، اما کلمه پایه آن کاربرد فراوانی در تبیین تقابل شب و روز دارد. درک این تفاوتهای ریشهای به فهم دقیقتر متون ادبی و جدولهای کلمات کمک شایانی میکند.