یعنی چه
واژه «سموع» صیغه مبالغه یا صفت مشبهه از ریشه عربی «سمع» است و به کسی یا گوش مؤثری اشاره دارد که بسیار شنوا، نیوشنده و پذیرا باشد. این کلمه به معنای فردی است که سخنان را با دقت کامل دریافت کرده و از آنها پیروی میکند.
تلفظ
این کلمه به فتح سین و ضم میم (سَمُوع) تلفظ میشود و در زبان عربی و متون کهن فارسی به عنوان صفت به کار میرود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه سموع معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «بسیار شنوا»، «گوش شنوا» یا «شنونده پذیرا» میآید و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم سموع از صفات و عباراتی استفاده میشود که بر ویژگی شنیدن فعال و با دقت تمرکز دارند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در این زبان به عنوان صیغه مبالغه برای نشان دادن شدت و کثرت در شنیدن و پذیرش سخن به کار میرود؛ مانند عبارت «أذن سموع» به معنی گوش شنوا.
نماد چیست
واژه سموع در ادبیات معنوی و لغوی، نماد حقپذیری، هوشیاری و پذیرا بودن حقیقت است. همچنین «السموع» نام شهری تاریخی در فلسطین (کنعان باستان) است که ریشه نام آن در فرهنگ باستان نمادی از طاعت و فرمانبرداری به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل سموع
واژه «سموع» یکی از صفات و تعابیر دقیق در زبان و ادبیات است که ریشه در زبان عربی دارد و به معنای بسیار شنوا، نیوشنده و دارنده گوش شنواست. این کلمه فراتر از یک شنیدن ساده، به مفهوم درک عمیق، پذیرش و طاعت اشاره دارد و به همین دلیل در متون کهن به عنوان نمادی از حقپذیری و هوشیاری یاد میشود.
از نظر ساختار کلامی، این واژه چهار حرفی صیغه مبالغهای است که کثرت در شنیدن را میرساند. اگرچه مشتقات دیگر این ریشه مانند سمیع بارها در کتابهای آسمانی آمده، اما خود کلمه سموع کاربرد متمایز لغوی و جغرافیایی دارد و در حل جدول نیز به عنوان معادل شنوا و پذیرا استفاده میشود.