یعنی چه
غریو برکشیدن یک ترکیب فعلی کهن و اصیل در زبان فارسی است که به معنای بلند کردن صدا، نعره زدن و فریاد برآوردن به نشانهی خشم، شادی، تعجب یا هیاهو به کار میرود. این اصطلاح هم برای فریادهای فردی و هم برای خروش و غوغای دستهجمعی با صدایی بم و گنگ استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت [غَ-ریو بَر-کَ-شی-دَن] است. واژه «غریو» با فتح غین و سکون راء و یاء خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف مشخص میشود. پاسخ اصلی و دقیق خود عبارت «غریو برکشیدن» با ۱۱ حرف است، اما بسته به طراح جدول، معادلهایی چون نعره زدن یا خروشیدن نیز ممکن است مد نظر باشد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم غریو برکشیدن در زبان انگلیسی، بسته به لحن و بافت متن از افعالی استفاده میشود که نشاندهنده شدت صدا و خروش فرد یا جمعیت باشند.
به فارسی
مترادفهای دقیق این واژه در زبان فارسی عبارتند از: نعره زدن، فریاد برآوردن، خروشیدن، غوغا کردن، بانگ زدن و هیاهو کردن. در مقابل، واژههایی مثل سکوت کردن، دم فروبستن، خاموش شدن و نجوا کردن به عنوان متضاد آن شناخته میشوند. این عبارت از «غریو» (اسم مصدر) و «برکشیدن» (فعل) ساخته شده و با غریویدن، غریدن، غرش و غریوان همخانواده است.
نماد چیست
در ادبیات حماسی فارسی، به ویژه در شاهنامه فردوسی، غریو برکشیدن نماد خشم پهلوانی، هیجان جبهه جنگ، و خروش رعدآسا و سهمگین لشکر یا پهلوانان (مانند خروش دیو یا شیر جنگی) است که برای ایجاد رعب و وحشت در دل دشمن یا ابراز اقتدار به کار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل غریو برکشیدن
عبارت «غریو برکشیدن» یکی از ترکیبات فعلی اصیل، کهن و فخیم زبان فارسی است که ریشه در فعل تاریخی «غریویدن» دارد و با واژههایی چون غریدن و غرش همخانواده است. این عبارت جلوهای از ابراز احساسات شدیدِ همراه با صدای بلند و بم را نشان میدهد که میتواند ناشی از خشم، شادمانی مفرط، تعجب یا هیاهوی جمعی باشد.
در متون کهن و ادبیات حماسی ایران، به خصوص در اشعار حکیم فردوسی، این اصطلاح کاربرد فراوانی دارد و بازتابدهنده فضای پرجنبوجوش میدان نبرد، خروش پهلوانان و غوغای لشکریان است. این واژه کاملاً پارسی سره بوده و نمونههای عینی آن نماد صلابت و شور جنگاوری در فرهنگ اساطیری ماست.