یعنی چه
نباتة در لغت به معنای روییدنی، گیاه کوچک، تازه و شاداب است. این واژه از ریشه عربی «نبت» گرفته شده و به هر چیز رویان و در حال رشد از زمین اشاره دارد. در اصطلاح فلسفه قدیم نیز مرتبه نفس نباتی، اولین مرحله حیات و حرکت به سوی کمال محسوب میشود.
تلفظ
این کلمه به صورت نَباتَة (Nabāteh) تلفظ میشود؛ به طوری که حروف نون و باء دارای فتحه (ـَ) هستند و الف به صورت کشیده ادا میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «گیاه کوچک» یا «روییدنی ۵ حرفی»، واژه «نباتة» به عنوان پاسخ دقیق و ۵ حرفی قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، میتوان از واژههای ذکر شده برای رساندن مفهوم گیاه کوچک و روییدنی استفاده کرد.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و از فعل «نبت» به معنی روییدن مشتق شده است. در زبان عربی به عنوان اسم مؤنث کاربرد دارد.
به فارسی
در زبان فارسی، دقیقترین برگردانها و برابرهای این واژه شامل کلماتی چون گیاه، رستنی، روییدنی، نامیه و شاداب زنده است.
نماد چیست
نباتة در فرهنگ شرق، ادبیات و عرفان نماد بارز رویش، آغاز زندگی، سرسبزی، طراوت و باروری است. همچنین در فلسفه کهن، مرتبه نباتی نشاندهنده نخستین سطح از توانایی رشد و نمو در میان موجودات زنده است.
جمعبندی و توضیح کامل نباتة
واژه «نباتة» یک کلمه با ریشه اصیل عربی (از ریشه نبت) است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. این کلمه در معنای لغوی خود به گیاهان کوچک، تکهای از رویشهای زمین و موجودات تازه و شاداب اشاره دارد و مجازاً مفهوم رشد و بالندگی را تداعی میکند. در متون فلسفی و کهن، مرتبه نباتی به عنوان اولین مرحله از حیات و تجلی حرکت رو به کمال شناخته میشود که پیشنیاز مرتبه حیوانی و انسانی است.
اگرچه خود این واژه به صورت اسم مؤنث در متن قرآن نیامده، اما ریشه آن (نبات) در آیات متعددی برای توصیف قدرت آفرینش خداوند در رویاندن گیاهان به کار رفته است. همچنین در تاریخ اسلام، این کلمه به عنوان اسم علم شهرت دارد و یادآور نام «اصبغ بن نباته» از یاران وفادار و سرشناس حضرت علی (ع) است. در ادبیات و نمادشناسی، نباتة مظهر طراوت، باروری و جوانه زدن زندگی جدید است.