یعنی چه
الخرایج در لغت جمعِ «خارج» یا «خارجه» به معنای خروجیها و پدیدههای صادرشده است. در اصطلاح کلامی و دینی، این واژه به معجزات، کرامات و خوارق عاداتی اطلاق میشود که به اذن الهی از سوی پیامبر اکرم (ص) و ائمه اطهار (ع) صادر شده است تا گواهی بر حقانیت آنان باشد. این اصطلاح بیشتر به دلیل کتاب مشهور «الخرائج و الجرائح» نوشته قطبالدین راوندی در قرن ششم هجری شهرت دارد.
تلفظ
این کلمه با الف و لام تعریف عربی آغاز شده و به صورت «الْخَراجِج» (با همزه مکسور پیش از جیم یا یای مکسور در فارسی) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «الخرایج» به عنوان پاسخ ۷ حرفی برای راهنماهایی مثل «کتاب معروف قطبالدین راوندی» یا «معجزات و خوارق عادات» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در ترجمه انگلیسی بر حسب متن، برای جنبه اعتقادی آن از واژه Miracles و برای جنبه لغوی از Outcomings استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و جمع تکسیر از ریشه (خ-ر-ج) است و در خود زبان عربی به همین صورت به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این کلمه در متون کلامی «معجزات» و «کرامات» و در متون عمومی «پدیدههای صادرشده» یا «برآمدها» است.
در قرآن
خود واژه «الخرائج» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما مشتقات و همخانوادههای متعدد آن از ریشه «خرج» مانند «خراجاً» (سوره مؤمنون، آیه ۷۲)، «أخرج» و «یخرج» در آیات مختلف تکرار شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل الخرایج
واژه «الخرایج» (یا الخرائج) ریشه در زبان عربی دارد و از نظر لغوی به معنای امور خارجشده، برآمدها و خروجیها است. با این حال، شهرت اصلی و عمده این کلمه در زبان فارسی و فرهنگ اسلامی به حوزه کلام و حدیث بازمیگردد. این واژه به عنوان نمادی از قدرت ماوراءالطبیعه الهی و حقانیت فرستادگان خدا شناخته میشود.
بخش مهمی از هویت این کلمه به کتاب ارزشمند «الخرائج و الجرائح» اثر محدث و متکلم بزرگ قرن ششم هجری، قطبالدین راوندی، گره خورده است. نویسنده در این کتاب معجزات (الخرائج) و کرامات پدیدارشده (الجرائح) از سوی پیامبر (ص) و ائمه (ع) را گردآوری کرده و به همین دلیل، الخرائج در اصطلاح دینی به طور مستقیم به معنای معجزه و خرق عادت به کار میرود.