یعنی چه
بدیع نیشابوری یک واژه یا کلمهٔ واحد در زبان فارسی نیست، بلکه یک اسم خاص (نام شخص) است. در تاریخ و ادبیات، دو شخصیت سرشناس با این نام وجود دارند: نخست، میرزا آقا بزرگ نیشابوری (لقبیافته به بدیع) از شخصیتهای مذهبی قرن ۱۹ میلادی در عهد قاجار که فرستادهٔ بهاءالله به نزد ناصرالدینشاه بود و شکنجه و اعدام شد. دوم، علیرضا بدیع، شاعر، غزلسرا و مجری سرشناس معاصر اهل نیشابور است.
تلفظ
تلفظ صحیح این نام خاص به صورت بَدیعِ نِیشابوری (Badī'-e Neyshābūrī) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان فرستادهٔ بهاءالله به نزد ناصرالدینشاه، کلمهٔ «بدیع نیشابوری» است که دقیقاً ۱۲ حرف دارد.
به انگلیسی
برای نام خاص تاریخی از عبارت Badí‘ of Nishapur استفاده میشود. همچنین برای بخش اول نام یعنی واژهٔ «بدیع»، معادلهای Novel و Innovative در لغت به کار میروند.
به فارسی
ترکیب لغوی این نام از دو بخش تشکیل شده است: «بدیع» به معنای نو، تازه، بیسابقه و شگفتانگیز (از ریشه عربی ب-د-ع)؛ و «نیشابوری» که صفت نسبی و به معنای اهل یا منسوب به شهر نیشابور است.
نماد چیست
از دیدگاه تاریخی و مذهبی، شخصیت بدیع نیشابوری نماد استقامت، وفاداری و فداکاری در سنین جوانی به شمار میرود. از سوی دیگر، کلمهٔ «بدیع» به تنهایی در ادبیات فارسی نماد خلاقیت، نوآوری و زیبایی بیسابقه است.
جمعبندی و توضیح کامل بدیع نیشابوری
عبارت «بدیع نیشابوری» بیش از آنکه یک واژه با معنای لغوی مستقل باشد، یک اسم خاص و لقب تاریخی در فرهنگ و تاریخ ایران است. مشهورترین فرد با این عنوان، میرزا آقا بزرگ نیشابوری است که در دوره قاجار به عنوان پیامآور و فرستاده به نزد ناصرالدینشاه قاجار شناخته میشد و جان خود را در این راه از دست داد. در عصر حاضر نیز این ترکیب، نام علیرضا بدیع، شاعر و غزلسرای نامآشنای کشورمان را به ذهن متبادر میکند.
از منظر ریشهشناسی، واژه «بدیع» ریشه در زبان عربی دارد و به معنای امر نوظهور، بیسابقه و شگفتانگیز است که صفت «نیشابوری» آن را به جغرافیای تاریخی و فرهنگی نیشابور پیوند میزند. این کلمه در قرآن کریم نیز به عنوان یکی از صفات خداوند به معنی آفریننده بدون الگوی قبلی به کار رفته است.