یعنی چه
واژهٔ «ممضا» به معنای هر سند، نوشته یا توافقنامهای است که به امضا رسیده، صحهگذاری شده و نافذ و معتبر تلقی میشود. این واژه در متون اداری، حقوقی و کهن کاربرد دارد.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت مُمْضا (momzā) است که در اصلِ عربی با الف مقصوره (مُمْضَی) نگاشته میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژهٔ «ممضا» دقیقاً ۴ حرف دارد و به عنوان معادل امضاشده یا سند معتبر به کار میرود.
به انگلیسی
رایجترین برگردانهای انگلیسی این واژه شامل واژگان حقوقی و اداری مربوط به امضا و تایید رسمی هستند.
به عربی
در زبان عربی این واژه به صورت اسم مفعول از باب افعال به کار میرود و بر سند نافذ دلالت دارد.
به فارسی
برگردانها و معادلهای اصیل فارسی این کلمه شامل واژههایی مانند «امضاشده»، «دستنویس تاییدشده» و «پذیرفته» است.
در قرآن
کلمهٔ «ممضا» یا مشتقات مستقیم آن به معنی «امضا کردن» در قرآن کریم به کار نرفتهاند؛ با این حال ریشهٔ سه حرفی آن (مضی) به معنای گذشتن و رفتن در برخی آیات دیده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ممضا
واژهٔ «ممضا» یک اصطلاح لغوی، حقوقی و اداری است که ریشه در زبان عربی دارد و به معنای هر سند، حکم یا نوشتهای است که با زدن امضا، رسمیت و اعتبار قانونی پیدا کرده است. این کلمه اسم مفعول از باب افعال است و با مفاهیمی چون تصدیق، تایید و نفوذ قانونی پیوند تنگاتنگی دارد.
در کاربردهای کهن و معاصر، ترکیب «ممضا داشتن» به معنای معتبر دانستن و رواداشتن یک امر به کار میرفته است. گرچه این کلمه جنبهٔ اسطورهای یا نمادین خاصی ندارد، اما در نظامهای دیوانی و اداری نشاندهندهٔ مرحلهٔ نهایی پذیرش و اعتبار یک دستور یا سند است.