یعنی چه
مشورت به معنای طلب نظر و نظرخواهی از دیگران در امور مختلف است تا به کمک عقل جمعی، بهترین و کمخطاترین تصمیم اتخاذ شود.
مترادف
واژههای هممعنی که بر مفهوم گفتوگو و تصمیمگیری گروهی دلالت دارند.
متضاد
واژههایی که نشاندهنده تصمیمگیری انفرادی بدون توجه به نظر دیگران هستند.
جمله سازی
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «همفکری و رایزنی» یا واژه ۵ حرفی با همین مفهوم، کلمه «مشورت» یا «رایزنی» است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، از واژههای فوق برای برگردان انگلیسی این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
کلمه مشورت خود ریشه عربی دارد و در این زبان با ساختارهای مشابه به کار میرود.
به ترکی
در ترکی استانبولی دانشمک (Danışmak) به معنای مشورت کردن است.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی برای این واژه شامل «رایزنی» و «همفکری» است که ریشه در خرد جمعی دارند.
در قرآن
خود واژه «مشورت» با این رسمالخط در قرآن نیامده، اما ریشه آن در آیات کلیدی مطرح شده است؛ مانند «وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ» (آلعمران/۱۵۹) که به پیامبر دستور مشورت میدهد، و «وَأَمْرُهُمْ شُورَىٰ بَيْنَهُمْ» (شوری/۳۸) که ویژگی مؤمنان را مدیریت امور بر پایه مشورت میداند.
نماد چیست
در فرهنگ نمادهای کهن، تصویر جانوری یا نماد مستقلی برای مشورت ثبت نشده است؛ اما در نشانههای مدرن، حلقههای گفتوگو، چند صندلی گردِ هم یا دستهای گرهخورده به نشانه خرد جمعی و دوری از استبداد رأی، به عنوان نماد مشورت شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل مشورت
مشورت یکی از ارکان اساسی در تصمیمگیریهای فردی و اجتماعی است که ریشه در فرهنگ و آموزههای دینی دارد. این واژه که از ریشه عربی «ش-و-ر» گرفته شده، به معنای بهرهگیری از دانش، تجربیات و عقول دیگران برای یافتن بهترین مسیر و پیشگیری از خطاهای احتمالی است.
در تبیین فرهنگی و اخلاقی، مشورت نشانه تواضع فکری و احترام به دیدگاههای دیگران تلقی میشود و نقطه مقابل آن، استبداد رأی و خودسری است که جوامع و افراد را به گمراهی میکشاند. در متون قرآنی نیز به طور مؤکد به این اصل پرداخته شده و آن را از نشانههای مؤمنان کارآمد و با تدبیر دانستهاند.