یعنی چه
غضا شجر (یا شجر الغضا) نام نوعی درختچه یا درخت کوچک کویری از تیرهٔ تاجخروسیان (اسفناجیان) است. این گیاه به دلیل ریشههای بسیار عمیق و مقاومت فوقالعاده در برابر خشکی، کمآبی و بادهای شدید بیابانی شناخته میشود. ویژگی بارز آن تولید هیزم و زغالی بسیار مرغوب و با دوام حرارتی طولانیمدت است که خاکستر آن تا مدتها سرخ و داغ باقی میماند.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ عربی تشکیل شده و تلفظ دقیق آن به صورت «غَضا شَجَر» (تلفظ اصطلاح اصلی: شَجَرُ الغَضَا) میباشد.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول کلمات، پاسخ این راهنما «غضا شجر» است که دقیقاً ۶ حرف دارد. همچنین ممکن است با نامهای کوتاهتری مثل «تاغ» یا «رمث» نیز در جدولها بیاید.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی و متون علمی، این گیاه را با نام عمومی White Saxaul یا Ghada tree میشناسند. نام علمی و لاتین این گونه گیاهی Haloxylon persicum است.
به عربی
عبارت اصلی این واژه در زبان عربی «شَجَرُ الغَضَا» است. همچنین در برخی مناطق به دلیل ویژگیهای ظاهری و تیرهاش به آن «الرمث الأسود» نیز گفته میشود.
به فارسی
در زبان فارسی، این گیاه بیابانی با نامهایی چون «تاغ» (تاغ سفید یا سیاه)، «اسکنبیل سفید»، «رمث سیاه» و «زغالدرخت» شناخته میشود که همگی اشاره به گونههای مقاوم درختچههای کویری دارند.
در قرآن
خود واژهٔ «غضا» به طور مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما در تفاسیر کهن اسلامی (مانند تفسیر طبری و ابنکثیر) ذیل آیات مربوط به آتش جهنم، مفسران برای ملموس کردن شدت، حرارت و دوام آتش دوزخ برای مخاطب عرب، آن را به «آتش هیزم غضا» تشبیه کردهاند، چرا که چوب این درخت ماندگارترین و داغترین شعله را ایجاد میکند.
جمعبندی و توضیح کامل غضا شجر
واژه غضا شجر در واقع ساختار مقلوب یا جابهجا شدهٔ اصطلاح عربی «شجر الغضا» است که به یک گونه درختچه سرسخت کویری از تیره تاجخروسیان اشاره دارد. این گیاه که در فارسی بیشتر با نام «تاغ» یا «اسکنبیل» شناخته میشود، ریشههای بسیار عمیقی در دل شنهای روان دارد و نماد پایداری و بقا در شرایط سخت و بیآبی مطلق بیابان است.
شهرت اصلی غضا شجر به دلیل کیفیت فوقالعادهٔ هیزم و زغال حاصل از چوب سخت آن است. آتشِ چوب غضا حرارت بسیار زیادی تولید میکند و خاکستر آن تا مدتها سرخ و سوزان باقی میماند. همین ویژگی باعث شده تا در ادبیات عرب، «نار الغضا» (آتش غضا) یا «جمر الغضا» (شرارههای غضا) به نمادی برای عشق سوزان، اندوه عمیق یا خشم فروزان تبدیل شود و در تفاسیر قرآن نیز برای توصیف دوام آتش دوزخ از آن یاد شود.