یعنی چه
واژه زُعْبَة در کتابهای لغت قدیمی به معنای بخش، حِصّه یا قطعهای از ثروت و دارایی آمده است که به شخص دیگری داده میشود. این کلمه امروزه در زبان فارسی و حتی عربی معاصر بسیار مهجور است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه ۴ حرفی است و معمولاً به عنوان طراحان جدول با راهنمای «پارهای از مال» یا «بخشی از دارایی» آن را مد نظر قرار میدهند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این واژه در زبان انگلیسی میتوان از عباراتی که به سهم و بخش اختصاصی از مال اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
این کلمه ریشه عربی دارد و در معاجم قدیمی عربی مانند اقربالموارد نیز به همین صورت معنا شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی این کلمه شامل واژههایی چون «پاره»، «بخش»، «تکه» و «سهم» میباشند که در زمینههای مالی به کار میروند.
در قرآن
خود کلمه «زعبه» در قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال، واژههای همریشه دیگری مانند «زعیم» (به معنی ضامن و سرپرست) در آیات قرآنی دیده میشوند.
نماد چیست
به دلیل کاربرد بسیار محدود، خاص و مهجور در متون کهن، نمادگذاری متمایز یا معنای استعاری ویژهای برای زعبه ثبت نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل زعبه
واژه زُعْبَة یک لغت بسیار نادر و مهجور با ریشه عربی است که در لغتنامههای کهن مانند دهخدا و منتهیالارب به ثبت رسیده است. این کلمه به طور دقیق به معنای قطعه، حصه یا پارهای از مال و دارایی است که به کسی داده میشود. در زبان فارسی امروز هیچگونه کاربرد زنده و روزمرهای ندارد و بیشتر در ادبیات کلاسیک یا به عنوان طرح سؤال در جدولهای کلمات متقاطع مورد توجه قرار میگیرد.
از نظر ساختاری، این کلمه از ریشه «ز ع ب» اشتقاق یافته و همخانوادههایی نظیر زعب (دفع کردن یا بخشیدن مال) و زعبلة دارد. از آنجا که این کلمه در قرآن کریم به کار نرفته و در زبان انگلیسی یا سایر زبانهای مدرن نیز معادل تککلمهای رایجی ندارد، شناخت آن صرفاً جنبه پژوهشی و لغوی دارد.