یعنی چه
واژه بددل دو معنای اصلی دارد؛ در کاربرد امروزی به کسی گفته میشود که به رفتار و نیت دیگران سوءظن شدید دارد و دچار شکاکیت است. در متون کلاسیک فارسی مانند شاهنامه، این کلمه به معنای کمجرئت، بزدل و خائف به کار میرفته است. همچنین در اصطلاحات عامیانه به فردی که معده ضعیفی دارد و زود دچار حالت تهوع میشود نیز اطلاق میگردد.
تلفظ
این واژه از ترکیب دو بخش «بَد» و «دِل» ساخته شده و به صورت [bad-del] تلفظ میشود.
در جدول
در حل جداول متقاطع، با توجه به تعداد حروف و طراح جدول، کلمه چهار حرفی «بددل» یا مترادفهای آن مانند «شکاک»، «بزدل» و «ترسو» به عنوان پاسخ قرار میگیرند.
به انگلیسی
بسته به اینکه منظور شما از بددل، فرد شکاک امروزی باشد یا فرد بزدل کهن، واژگان متفاوتی در انگلیسی معادل آن میشوند.
به عربی
در زبان عربی مفهوم بدگمانی امروزی با ترکیب سیءالظن یا مرتاب و مفهوم کهن آن با واژه جبان رسانده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات کهن ایران، حیوان «روباه» به عنوان نماد بددلی (به معنای ترس، بزدلی و کمجرئتی) شناخته میشده است، چرا که در برابر حیوانات قدرتمندتر شجاعت از خود نشان نمیدهد.
جمعبندی و توضیح کامل بددل
واژه «بددل» یکی از نمونههای جالب صفتهای مرکب در زبان فارسی است که به مرور زمان دچار تحول و چرخش معنایی شده است. این واژه که ریشهای کاملاً فارسی دارد، در گذشتههای دور و در متون حماسی و تاریخی مانند شاهنامه فردوسی و تاریخ بیهقی، صفت بارزی برای افراد ترسو، بزدل و بیجرئت بوده است؛ به طوری که در ادبیات کلاسیک نمادهایی همچون روباه را به آن نسبت میدادند.
با این حال، در زبان فارسی معاصر، معنای کهن این واژه تقریباً منسوخ شده و جامعه امروز، «بددل» را به فردی اطلاق میکند که دچار سوءظن، بدگمانی و شکاکیت مفرط نسبت به همسر، اطرافیان یا پدیدهها است. از جنبههای دیگر نیز این کلمه گاهی در زبان عامیانه برای توصیف افرادی با بنیه معده ضعیف استفاده میشود.
در نگاهی وسیعتر و ریشهشناختی، این واژه حاصل پیوند صفت «بد» و اسم «دل» است که در هر دو دوران (کهن و نو) به نوعی ضعف، تاریکی یا ناپاکی در درون و قلب فرد اشاره دارد؛ خواه این ضعف خود را به شکل ترس آشکار کند، خواه به شکل نگاه منفی و بیمارگونه به جهان پیرامون.