یعنی چه
ابکم در لغت به معنای شخص لال و گنگی است که به صورت مادرزاد توانایی سخن گفتن و فهم کلام را ندارد. در متون قدیمی و تفسیری میان ابکم و اخرس تفاوت قائل شدهاند؛ اخرس به کسی گویند که بعداً بر اثر بیماری یا حادثه لال شده، اما ابکم اختصاصاً به لال مادرزاد یا کسی که از ابتدا توانایی فهم و بیان کلام را نداشته، اطلاق میگردد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتح اول و سکون باء یعنی اَبْکَم (abkam) است. مؤنث آن بَکماء و جمع آن بُکم میباشد.
در جدول
در حل جداول متقاطع، کلمه ابکم به عنوان پاسخ چهار حرفی برای راهنماهایی مثل لال مادرزاد، گنگ یا بیزبان استفاده میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه برای اشاره به فرد ناگویا یا گنگ شامل Mute و Dumb است. اصطلاح Born-mute به طور خاص معنای لال مادرزاد را میرساند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و صفت مشبهه از ریشه ثلاثی مجرد (ب ک م) است. شکل جمع آن یعنی بُکم در قرآن کریم نیز بارها به کار رفته است.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این کلمه شامل واژههای گنگ، لال، بیزبان و در برخی بافتهای ادبی و شاعرانه خاموش است.
نماد چیست
در ادبیات، عرفان و متون قرآنی، ابکم کنایه و نمادی است از کسی که در برابر حقیقت تسلیم محض است، در بیان حق ناتوان است، یا توان و آگاهی زبانی لازم برای بیان و توصیف حقیقت مطلق را ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل ابکم
واژه «ابکم» صفت مشبههای با ریشه عربی (ب-ک-م) است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. این واژه به طور دقیق به فردی اطلاق میشود که به صورت مادرزاد گنگ و لال متولد شده و نه تنها توانایی تکلم ندارد، بلکه در درک و تفهیم کلام نیز دچار نقص است. تفاوت ظریف آن با واژه اخرس در همین مادرزاد بودن ناتوانی است.
این کلمه در قرآن کریم (مانند آیه ۷۶ سوره نحل) و همچنین شکل جمع آن یعنی «بکم» در توصیف منافقان و کسانی که حق را نمیبینند و نمیگویند به کار رفته است. در اشعار و ادبیات فارسی نیز ابکم بیشتر در جایگاه تمثیل و کنایه برای بیان عجز انسان از توصیف حقایق الهی یا سکوت اختیاری و اجباری استفاده میشود.