معنی
حادثه به معنای هرگونه پیشامد، رخداد یا واقعهای است که به صورت ناگهانی یا غیرمنتظره به وقوع میپیوندد. در تداول امروز، این کلمه بیشتر برای اتفاقات ناخوشایند، آسیبها و تصادفات (سانحه) به کار میرود.
یعنی چه
این واژه از نظر لغوی به معنای چیزی است که نوپدید بوده و پیش از این وجود نداشته است؛ در مفهوم عام به هر جریان، واقعه یا پدیدهای که روند طبیعی و عادی یک وضعیت را دگرگون کند، حادثه میگویند.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
واژه حادثه ریشه در زبان عربی دارد و از واژه سهحرفی «ح د ث» به معنای نو شدن، پدید آمدن و تازه شدن گرفته شده است. این کلمه در واقع صفت مؤنث از «حادث» است که در زبان فارسی به عنوان اسم معنا به کار میرود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه حادثه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «رویداد ناگهانی»، «پیشامد» یا «سانحه و تصادف» در نظر گرفته میشود و دارای ۵ حرف است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، در زبان انگلیسی معادلهای متفاوتی دارد؛ برای حوادث منفی و تصادفات از Accident و برای مطلق رویداد از Incident یا Event استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل حادثه
واژه «حادثه» یک وامواژه عربی است که از ریشه «حدث» به معنای پدید آمدن و نو شدن وارد زبان فارسی شده است. اگرچه معنای نخستین و لغوی آن به هرگونه رخداد و پیشامد تازه اشاره دارد، اما در گذر زمان و در تداول زبانی عامه مردم، بار معنایی آن بیشتر به سمت وقایع ناگهانی، غیرمنتظره و به ویژه سوانح ناگوار و تصادفات متمایل شده است.
این کلمه در ادبیات و متون کهن به عنوان نمادی از ناپایداری روزگار و چرخشهای ناگهانی سرنوشت (تحت عناوینی چون دست حوادث یا چرخ حوادث) یاد میشود. بررسی ریشهشناختی آن نشان میدهد که با کلماتی مانند حدیث و احداث همخانواده است که همگی مفهوم تازگی و به وجود آمدن را در خود دارند.
در ابعاد مذهبی و قرآنی، گرچه خود کلمه «حادثه» به طور مستقیم در متن قرآن نیامده، اما افعال و مشتقات ریشه آن برای اشاره به پدید آوردن کارهای تازه از سوی خداوند و یا به معنای سخن نو (حدیث) مکرراً استفاده شده است، در حالی که برای وقایع بزرگ مانند قیامت از واژههای هممعنی نظیر «الواقعه» استفاده میشود.