یعنی چه
«بپذیر» شکل امری مفرد مخاطب از فعل «پذیرفتن» است که به معنای گرفتن، دریافت کردن، گردن نهادن به یک امر، تصدیق کردن یا موافقت با یک پیشنهاد یا نظر به کار میرود.
مترادف
این کلمات در بافتهای مختلف زبان فارسی میتوانند به عنوان جایگزین فعل امر «بپذیر» استفاده شوند.
ریشه
این واژه کاملاً فارسی است و ریشه در زبان پارسی میانه (پهلوی) به صورت paziraftan دارد. این فعل در نهایت از ریشه اوستایی paitizgərəb- به معنی بازگرفتن، دریافت کردن و پذیرا شدن مشتق شده است.
تلفظ
تلفظ این واژه با فتحهی حرف اول (بـ) به عنوان نشانه امری، فتحهی حرف دوم (پ) و کسر کشیده در بخش پایانی است.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «قبول کن» یا «امر به پذیرفتن»، واژه ۵ حرفی «بپذیر» قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به لحن کلام و بافت متن، معادلهای انگلیسی فوق برای رساندن مفهوم امر به پذیرش مناسب هستند.
به عربی
در زبان عربی افعال امری بابهای مختلف مانند افعال و تفعّل برای این مفهوم به کار میروند؛ برای نمونه عبارت قرآنی «رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا» به معنی «پروردگارا از ما بپذیر» است.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای بیان این مفهوم از فعل ترکیبی Kabul etmek یا افعال ساده دیگر استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای سره و بومی این واژه در زبان فارسی شامل عباراتی چون «پذیرا باش»، «فراگیر» یا در معنای کنایی «گردن بنه» و «تسلیم شو» است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و سنتی، تصویر مادی خاصی برای این فعل امر وجود ندارد، اما در ادبیات و عرفان، نمادی از گشودگی روح، آشتی، تسلیم آگاهانه در برابر حقیقت یا عشق، و پذیرش تقدیر الهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بپذیر
واژه «بپذیر» یک فعل امر حاضر و اصیل در زبان فارسی است که ریشههای آن به دوران پارسی میانه و زبان اوستایی بازمیگردد. این کلمه پنجحرفی، از منظر معنایی دعوت به گشودگی، دریافت کردن، موافقت و تصدیق یک امر است و در روابط انسانی و ادبیات کاربرد فراوانی دارد.
در متون دینی و ادعیه نیز مفهوم این واژه بسیار برجسته است؛ چنانکه عباراتی نظیر «تقبّل منا» در قرآن کریم دقیقاً همین معنای تمنای پذیرش و اجابت را در خود دارند. از این رو، بپذیر نه تنها یک فعل دستوری ساده، بلکه نشانهای از انعطافپذیری و صلحجویی در تعاملات معنوی و اجتماعی است.