یعنی چه
کلوابندی یکی از مشاغل سنتی و رو به فراموشی در فرهنگ ایران (بهویژه مناطق مرکزی و اصفهان) است که در آن، استادکار ظروف شکستنی و ارزشمند مانند قوری، کاسه و بشقابهای چینی یا سفالی را با استفاده از مفتولهای فلزی نازک و چسبهای سنتی (نظیر ترکیب سفیده تخممرغ و آهک) ترمیم و دوباره قابل استفاده میکرد.
تلفظ
این واژه در گویشهای مرکزی ایران به صورت کِلوابندی (kelvā-bandī) تلفظ میشود که از دو بخش «کِلوا» (به معنی وصله و رخنهگیری) و «بندی» (از مصدر بستن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی همچون «شغل سنتی ترمیم ظروف چینی» یا «چینیبندزنی قدیمی» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای این حرفه و هنر سنتی ترمیم ظروف از اصطلاحات تخصصی مربوط به بازسازی سفال و چینی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فعل شَعْب یا رَأب به معنای همآوردن شکاف و ترمیم ظروف است و به شخص کلوابند «شَعّاب» یا «رَآب» میگویند.
به فارسی
این واژه در زبان فارسی اصیل با مفاهیمی چون چینیبندزنی، کاسهبندی، کاسهدوزی و رخنهگیری مترادف است که همگی به پیشهٔ احیا و پیوند دادن اشیاءِ از هم گسیخته اشاره دارند.
جمعبندی و توضیح کامل کلوا بندی
کلوابندی یکی از هنرهای ظریف و مشاغل سنتی ایران زمین است که ریشه در فرهنگ قناعت و ارزشآفرینی مردمان گذشته دارد. در روزگاری که ظروف چینی و سفالی به راحتی امروز در دسترس نبودند، استادکاران کلوابند با مهارت بالا و ابزارهای ساده، ظروفِ ترکخورده و تکهتکهشده را به هم پیوند میزدند تا دوباره به چرخه مصرف بازگردند.
این واژه که بیشتر در مناطق مرکزی ایران نظیر اصفهان رواج داشته، ترکیبی از «کلوا» به معنای رخنهگیری و وصله زدن، و «بندی» است. کلوابندی امروزه به عنوان نمادی از احیاگری، صبوری و پیوند دوباره اشیاءِ از هم گسیخته در فرهنگ عامه و فولکلور ایرانی شناخته میشود و یادآور روزگار قناعت و پایداری است.