یعنی چه
التجا آوردن یک مصدر مرکب ادبی به معنای پناهنده شدن، استمداد کردن و طلب حمایت و پشتگرمی از شخصی قدرتمندتر است؛ این حالت معمولاً در موقعیت ضعف، بیپناهی یا تضرع رخ میدهد.
تلفظ
این عبارت از واژه عربی «التجاء» (با تلفظ اِلتِجا) و فعل فارسی «آوردن» (آوَرْدَن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «پناه بردن» یا «پناهندگی» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، عبارات فوق دقیقترین معادلهای انگلیسی برای رساندن مفهوم التجا هستند.
به عربی
این کلمات در زبان عربی برای بیان مفهوم پناهندگی و درخواست حفاظت به کار میروند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این عبارت شامل پناه آوردن، استمداد کردن، پشتگرمی خواستن و در زبان عامیانه دست به دامن شدن است.
در قرآن
خود واژه «التجاء» در قرآن نیست، ولی همخانواده آن یعنی «مَلْجَأ» (پناهگاه) چند بار ذکر شده است؛ مانند آیه ۱۱۸ سوره توبه: «وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ» که اشاره دارد پناهگاهی از خشم خدا جز بسوی خود او وجود ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل التجا اوردن
عبارت «التجا آوردن» یک مصدر مرکب ریشهدار و ادبی در زبان فارسی است که ریشه بخش اول آن (التجاء) عربی و از باب افتعال است. این واژه در فرهنگ و ادبیات خاورمیانه و عرفان اسلامی، نمادی از تسلیم، فروتنی مطلق و امید به رحمت یک پناهگاه یا قدرت بزرگتر است.
در اشعار کهن فارسی، به ویژه در دیوان حافظ، این عبارت مکرراً برای نشان دادن نسبت میان بندهای بیچیز و درگاه پرشکوه معبود یا پادشاه به کار رفته و بازتابدهنده حس نیاز انسان به حامی در لحظات سخت و ناچاری است.