یعنی چه
واژه فُکُل در اصل به معنای یقهای عاریه و جداشدنی است که با دکمه به پیراهن متصل میشد. به مرور زمان، این کلمه به کراوات، پاپیون و بهویژه در زبان عامیانه امروز، به موهای بلند و آراسته جلوی سر که به سمت بالا یا عقب حالت داده میشوند، اطلاق شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فُکُل (fo-kol) است که از اصطلاح فرانسوی آن ریشه گرفته است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژههایی چون «یقه کاذب»، «یقه عاریه قدیمی» یا «مدل موی جلو سر»، کلمه ۳ حرفی «فکل» است.
به انگلیسی
برای مفهوم قدیمی آن (یقه عاریه) از واژه Detachable collar و برای مدل موی جلوی سر از کلمه Quiff یا Toupee استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معادل دقیقی برای مدل موی فکل وجود ندارد، اما برای مفاهیم اولیه آن از عبارات فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این واژه وامگرفته، بر اساس کاربرد شامل «یقه عاریه»، «یقه مستعار» و در اصطلاح مو، «موی برآمده پیشانی» است.
در قرآن
واژه فکل ریشه در زبان فرانسوی دارد و قرنها پس از نزول قرآن وارد زبان فارسی شده است؛ بنابراین در متن قرآن کریم کاربرد و سابقهای ندارد.
معنی انگلیسی/خارجی
این واژه اصالت فارسی ندارد و از کلمه فرانسوی Faux-col (تلفظ: فو-کُل) وارد زبان فارسی شده است که دقیقاً به معنای «یقه کاذب» یا همان یقههای مجزای قدیمی است.
جمعبندی و توضیح کامل فکل
واژه فکل (Faux-col) در اواخر دوره قاجار و همزمان با آغاز موج تجددخواهی و ورود پوششهای اروپایی به ایران، از زبان فرانسوی وارد فارسی شد. در ابتدا این کلمه صرفاً به یقههای سفید، آراسته و جداشدنی اطلاق میشد که مردان به پیراهن خود متصل میکردند و نشانهای از شیکپوشی به سبک غربی بود.
به مرور زمان و با تغییر سبک پوشش، کاربرد این واژه در میان توده مردم تغییر کرد؛ امروزه فکل بیشتر به معنای موهای بلند جلوی سر است که با ژل یا تافت به سمت بالا حالت داده میشوند. همچنین صفت «فکلی» در تاریخ معاصر ایران، به عنوان نمادی برای افراد غربزده، فرنگیمآب یا کسانی که بیش از حد به ظاهر خود میرسند، به کار میرفته است.