یعنی چه
واژهای است برای اشاره به پیروان آیین زرتشت یا کسانی که به آیین ایران باستان باور داشتند. این کلمه در طول تاریخ به عنوان صفت برای منسوبان به مَجوس و در اصطلاحات فقهی و تاریخی به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه با فتح ميم و ضم جيم به صورت مَجوسی (majusī) است که یاء آخر آن، یاء نسبت میباشد.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه پنجحرفی «مجوسی» یا مترادفهای کوتاه آن مانند «گبر» و «مغ» به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
برای اشاره به فرد مجوسی از واژه Magian و برای انتساب کلیتر به آیین زرتشت از Zoroastrian استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود معرب است و در زبان عربی مفرد آن را المَجوسیّ و جمع آن را المَجوس مینامند.
در قرآن
واژه «المجوس» تنها یک بار در قرآن کریم در سوره حج آیه ۱۷ ذکر شده است. در این آیه، مجوس در ردیف ادیانی چون یهود، نصاری و صابئان آمده که نشاندهنده تمایز آنها از مشرکان در دیدگاه اولیه فقهی و تاریخی است و در احکام اسلامی در بسیاری از موارد مانند اهل کتاب با آنها رفتار میشود.
نماد چیست
نماد سنتی و تاریخی مرتبط با مجوسیان آتش است که در آتشکدهها به عنوان مظهر پاکی، نور و روشنایی مورد احترام و حفاظت بود. در دوران معاصر، نشان فروهر نیز به عنوان نماد هویتی این آیین شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مجوسی
واژه مجوسی صفت نسبتی است که ریشه در زبان فارسی باستان و واژه «مگوش» یا «مغ» دارد. این کلمه پس از ورود به زبان عربی به شکل «مجوس» معرب شد و دوباره به ادبیات فارسی بازگشت تا به پیروان آیین زرتشتی و روحانیون ایران باستان اشاره کند.
در متون اسلامی و فقهی، مجوسیان به دلیل ذکر نامشان در قرآن کریم در کنار سایر ادیان توحیدی، جایگاهی متمایز از مشرکان داشته و در طول تاریخ احکام مشابهی با اهل کتاب یافتهاند. نماد اصلی و دیرین این آیین آتش است که مظهر طهارت و فروغ ایزدی به شمار میرود.
امروزه این کلمه بیشتر کاربردی تاریخی، ادبی و فقهی دارد و در گفتگوهای روزمره جای خود را به واژههای دقیقتری مانند زرتشتی یا پیرو مزدیسنا داده است.